Charakter

Husky to psy obdarzone ogromną inteligencją, którą potrafią dobrze wykorzystać. Wychowanie psa tej rasy jest trudne, gdyż nie tylko lubią dominować, ale również, w przeciwieństwie do wielu innych ras, wolą rozumieć po co wykonują jakąś czynność. W domu, mając w perspektywie jakiś smakołyk jako nagrodę, będą grzecznie wykonywać polecenia, jednak na zewnątrz na komendy takie jak "siad", "podaj łapę" itp. mogą reagować wybiórczo - jeśli akurat nie będą mieć nic ciekawszego do roboty. A Husky na zewnątrz prawie nigdy nie będzie się nudził - te psy kochają być w ruchu, co w połączeniu z silnym instynktem łowieckim sprawia, że mogą wpędzić właściciela w kłopoty - szczególnie, jeśli w polu widzenia mają jakiegoś nieznanego im kota.

Wygląd

Syberyjskie Husky są psami średniej wielkości, o zwartym, proporcjonalnym tułowiu i gęsto porośniętym ciele. Poruszają się lekko i elegancko. Okrywa włosowa psów tej rasy jest podwójna - składa się z bardzo gęstego podszerstka, oraz z włosów okrywowych, co razem daje efekt pięknego, puszystego futra. Mają dobrze umięśnione kończyny, zwłaszcza tylne. Cechą charakterystyczną tej rasy są maski, w które może układać się różnie ubarwiona sierść na głowie. Często występuje u nich również różnobarwność tęczówek.

Zdrowie i opieka

Husky wymaga dużo ruchu - im więcej, tym lepiej. Psy te wymagają dużej przestrzeni, konieczne jest więc zapewnienie im możliwości biegania po podwórzu, oraz dużej ilości zabawy oraz spacerów - najlepiej, aby spędzały taką samą ilość czasu wewnątrz, jak i na zewnątrz. Aby husky pięknie wyglądał, konieczne są częste kąpiele i codzienne czesanie. Potrafią zrzucić ogromną ilość podszerstka w krótkim czasie, tak więc częste czesanie jest konieczne, aby pies dobrze wyglądał, oraz, co również jest ważne, aby kłębki sierści nie oblepiały wszystkiego w domu.

Historia rasy

Za ukształtowanie się rasy Siberian Husky odpowiadają Czukcze - lud, żyjący na półwyspie na obszarze Syberii. Żyli oni w głębi lądu i aby polować, zmuszeni byli pokonywać znaczne odległości. Zaczęli więc wykorzystywać przy tym psy, które pomagały im dotrzeć na miejsce, oraz wrócić z łupem. Jako, że były one średnich rozmiarów, nie potrzebowały dużo pokarmu, a były przy tym na tyle silne, że zaprzęg złożony z kilku psów mógł poradzić sobie z pociągnięciem sporego ładunku na dużą odległość. Zalety te były wykorzystywane również później - Rosjanie używali Huskych na przykład do transportu poczty na trudnym, syberyjskim terenie. Sławę oraz uznanie na świecie zyskały jednak później - gdy przywiezione zostały do Kanady przez Williama Goosaka, i wystawione w tamtejszym wyścigu psów zaprzęgowych. Nie zyskały one pochlebnej opinii - psy powszechnie używane do tego typu zawodów były wtedy dużo większych rozmiarów niż Husky, co spowodowało że zostały one wyśmiane oraz nazwane "syberyjskimi szczurami". Zaprzęg prowadzony przez nie zajął jednak trzecie miejsce, co spowodowało, że wzrosło nimi zainteresowanie, które nie słabnie aż do dziś.