Historia rasy

Niekiedy można spotkać się ze stwierdzeniem, że Turecki Van to po prostu trochę większa i inaczej umaszczona Turecka Angora. Mimo podobieństw, są to jednak dwie oddzielne rasy, które wykształciły się niezależnie.

Koty te pierwotnie miały zamieszkiwać okolice jeziora Van w obecnej Turcji. Niektóre odkrycia archeologiczne, datowane nawet na 5000 lat wstecz, znalezione podczas wykopalisk w tym rejonie przedstawiały koty, które mogły być przodkami dzisiejszych Tureckich Vanów. Koty te więc mogły zamieszkiwać te tereny od dawna, co czyni je prawdziwie starożytną rasą. Istnieją również legendy, które twierdzą, iż koty te znalazły się tam za pośrednictwem niejakiego Noego, wyskakując z jego arki i płynąc do brzegu, obierając ostatecznie za swój dom okolice jeziora znanego dziś jako Van.

Istnieją również podania, jakoby koty te miały zostać zabierane przez krzyżowców wracających z krucjat. Obecnie nie ma jednak innych śladów po wcześniejszej bytności Tureckich Vanów w Europie, tak więc jeśli jakiekolwiek z tych kotów mogły wtedy opuścić swą ojczyznę, ich cechy zostały rozmyte przez lata krzyżowania się z europejskimi kotami.

Oficjalnie świat usłyszał o, jak je wtedy nazywano, kotach Tureckich w okolicach roku 1955. Dwie brytyjki, Laura Lushington oraz Sonia Halliday, zostały zaproszone przez Tureckie ministerstwo kultury i turystyki. Ich zadaniem było, między innymi, przygotowanie materiałów promujacych Turcję w Anglii. Podczas podróży przez rejon Van natknęły się na niezwykłe koty pływające w jeziorze. Oprócz tego, zdawałoby się nie-kociego zachowania, miały one jeszcze niespotykane wcześniej oznaczenia - plamy na głowie oraz ogonie. Obie panie, oczarowane tymi kotami, postanowiły zabrać je ze sobą. W wydanej w 1972 roku "The Complete Cat Encyclopedia" autorstwa Grace i Pond, w napisanym przez siebie rozdziale Laura Lushington napisała:

"Otrzymałam parę kotów Van w 1995 roku podczas podróży w Turcji, i zdecydowałam sprowadzić je do Angli, pomimo że podróżowałam samochodem oraz często obozowałam - koty te przetrwały wyprawę w dobrym stanie, co pokazało dużą zdolność adaptacji i inteligencję tej rasy podczas trudnych warunków. [...] Jako, że nie były one znane na wyspach Brytyjskich w tym czasie, oraz były tak inteligentnymi i czarującymi towarzyszami, zdecydowałam podjąć próby ustanowienia nowej rasy, oraz oficjalnego uznania jej w Anglii przez GCCF."

Potomstwo dwóch pierwszych przywiezionych do Europy kotów zachowało cechy rodziców - śnieżnobiałe futro oraz charakterystyczne oznaczenia - kasztanowe plamy na głowie, oraz ogon w tym samym kolorze. To utwierdziło Lunshington w przekonaniu o czystości tej rasy, sprowadziła więc kolejne koty z Turcji, aby kontynuować hodowlę. Jej wysiłki zostały nagrodzone w 1969 roku, gdy rasa Turecki Van została oficjalnie uznana przez GCCF.

Charakter

Pierwsze koty tej rasy miały tendencje do bycia nieufnymi i agresywnymi, jednak dzisiejsze koty rasy Turecki Van, jeśli zostaną właściwie wychowane jako kocięta, są przyjazne i dobrze odnajdują się wśród ludzi oraz mocno przywiązują się do swych właścicieli.

To bardzo aktywne koty - kochają zabawę w każdej postaci, nawet do późnej starości. Mają dobrze rozwinięty instynkt łowiecki, dobrze sprawdzą się więc dla nich zabawki, które mogłyby symulować polowanie. Kochają również wspinać się i obserwować otoczenie z wysokości, należy więc zapewnić im taką możliwość. Są też przy tym psotne, co oznacza, że wszystkie przedmioty które mogą zostać strącone - w końcu strącone zostaną. Jeśli więc w Twoim domu grasuje Turecki Van - zabezpiecz lub schowaj znajdujące się w zasięgu kota przedmioty, które mogłyby zostać przez przypadek (lub specjalnie) popchnięte łapką.

Inteligencja kotów tej rasy pozwala również na łatwe uczenie się różnych rzeczy. Niektóre Tureckie Vany mogą z łatwością nauczyć się aportować, co więcej, jeśli będą chciały się bawić, mogą same przynieść swojemu panu zabawkę aby zainicjować zabawę. Mogą również nauczyć się obsługiwać klamkę u drzwi, co już nie wszystkim może się podobać, podobnie jak, wynikająca z opowieści właścicieli tych kotów, zdolność niektórych Tureckich Vanów do poznania tajników obsługi kurków od kranu, niestety tylko jeśli chodzi o otwieranie przepływu wody.

Jeśli zaś chodzi o wodę - Tureckie Vany są znakomitymi pływakami. Co więcej, ciągnie je do wody i, niestety, ta ciągota może być dla nich niebezpieczna. Warto więc podjąć środki ograniczające kotu nienadzorowany dostęp do basenów, zlewów, oczek wodnych czy też... muszli klozetowych. Podczas upalnych dni, nie jest  też niczym nadzwyczajnym zobaczyć kota tej rasy, gdy po prostu leży w wodzie, zażywając chłodnej kąpieli.

Turecki Van nigdy nie będzie typowym kotem nakolankowym. Koty te nie lubią też trzymania na rękach, ani zamykania w transporterach. Warto zapewnić im dostęp do możliwie dużej przestrzeni, a także do ogrodu - osiatkowana woliera jest tu najlepszym pomysłem.

To idealne koty dla domów z dziećmi - zawsze pełen energii Turecki Van z chęcią pobawi się z dzieciakami, pod warunkiem, że dzieci nie będą próbowały trzymać kota na rękach, czy też ciągnąć go za ogon. Dogada się też z przyjaznymi kotom psami, jednak psy te muszą mu się podporządkować - koty te lubią rządzić domowym stadkiem.

Zdrowie i opieka

Sierść Tureckich Vanów jest jednowarstwowa, dzięki czemu nie powinna się kołtunić. Czesanie raz na tydzień powinno być więc wystarczające. Nie linieją zbyt mocno, poza okresami w których zmieniają sierść z zimowej na letnią i odwrotnie - wtedy częstotliwość czesania powinna się zwiększyć. Poza tym, te koty nie wymagają żadnych specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych poza standardowymi.

Koty te są generalnie zdrowe, rzadko jednak mogą być nosicielami genu który może powodować u nich głuchotę. Właściwie pielęgnowane, mogą dożyć do 17 lat lub więcej.

Wygląd

Koty te ważą od około 4,5 do około 8 kilogramów. Są to średnio-duże koty, o atletycznej budowie. Mają pojedynczą warstwę półdługich włosów okrywowych, dobrze izolujących je przed wodą. Sierść ma jedwabisty połysk, oraz charakterystyczne oznaczenia - ogon oraz obszary sierści na głowie mają inny kolor. Początkowo, Tureckie Vany mogły być jedynie białe z kasztanowymi oznaczeniami, obecnie jednak dopuszcza się również inne kolory. Kolejną z charakterystycznych cech tych kotów, są fałdy skóry pomiędzy palcami, spełniające rolę czegoś w rodzaju błony pławnej.

Budowa Średnio duży kot, atletycznie zbudowany.
Głowa Krótka, w kształcie stępionego z jednej strony trójkąta. Delikatnie zaokrąglone czoło, z średnio-długim i prostym nosem.
Uszy Średnie do dużych, gęsto porośnięte sierścią. Szerokie u nasady, z nieznacznie zaokrąglonymi czubkami. Preferowane jest, aby uszy na zewnątrz były białe. Rozstawione w szerokości jednej podstawy ucha, średnio wysoko na głowie.
Oczy Duże i owalne, nieznacznie zakrzywione. Niebieskie lub jasne bursztynowe.
Ciało Długie, lecz solidne i dobrze umięśnione.
Kończyny Średnio długie, zakończone drobnymi, okrągłymi łapami.
Ogon Średniej długości, mocno porośnięty sierścią.
Futro Średniej długości na całym ciele, jedwabiste w dotyku.