Historia rasy

Koty te zawdzięczają swoją nazwę miastu w dzisiejszej Turcji - Ankarze, dawniej zwaną Angorą. Przez wieki włodarze tych ziem ofiarowywali te niezwykle wyglądające koty jako prezenty ważnym gościom. Jak każda z tak starych ras, również Tureckie Angory są przedmiotem legend i baśni. Jedna z takich legend głosi, iż sam Mahomet wolał odciąć rękaw swego płaszcza, niż przeszkodzić Angorze we śnie.

Istnieje również kilka hipotez, dotyczących powstania rasy Turecka Angora. Według jednej z nich, pochodzą one od kota nazywanego Manul, który został udomowiony przez Tatarów. Inna głosi, iż ich powstanie zawdzięcza się spontanicznej mutacji, która miała spowodować pojawienie się populacji długowłosych kotów w okolicach jeziora Van w Turcji. Ta teoria może mieć swoje uzasadnienie w klimacie tego regionu - w rejonie jeziora Van mrozy i śnieg panują przez około 6 miesięcy w roku, a przez pozostałą jego część panuje upał. Zimowe futro kotów rasy Turecka Angora daje dobrą izolację przed chłodem, letnie zaś jest mniej obfite, co może stanowić ślad przystosowania się tych kotów do warunków klimatycznych panujących w ich domniemanej ojczyźnie.

Do Europy Angory trafiły na przełomie XVI i XVII wieku i ich niecodzienny, egzotyczny wygląd sprawił, że szybko zyskały popularność wśród bardziej zamożnej części społeczeństwa. Wielu chciało przypisać sobie zasługi osoby, która jako pierwsza sprowadziła te piękne koty do europy. Dziś można spotkać się z informacją, iż to Pierro dela Vale, włoski podróżnik, sprowadził pierwsze półdługowłose koty z terenów Persji do swej ojczyzny. Trafiły również do Francji, za pośrednictwem podróżnika i przyrodnika Nicolasa Claude Fabrin de Peiresc. Koty te szybko zaczęto krzyżować z innymi znanymi wtedy rasami, co w końcu doprowadziło tureckie angory na skraj wyginięcia. Oliwy do ognia dodało również pojawienie się na europejskich salonach kotów perskich, które były wtedy blisko spokrewnione z angorami. Ówczesne persy i angory były do siebie tak podobne, że w zasadzie mogła być to jedna rasa, przez niektórych nazywana angorami, a przez innych persami.

Hodowcy widząc popularność długowłosych kotów szybko zajęli się bardziej popularną wówczas rasą kota perskiego, różnicując ją na drodze planowanej hodowli od tureckich angor. Wszystkie te procesy sprawiły, iż w końcu angora turecka, jako rasa, została uznana za wymarłą.

Turcy nie chcieli jednak stracić swojego narodowego skarbu. W 1917 roku podjęto starania, aby przywrócić tą rasę do życia. Program odnowy rasy który został wtedy zapoczątkowany, a który trwa do dziś, pozwolił na powolne odradzanie się tureckich angor, najpierw w ogrodzie zoologicznym w Ankarze, skąd rasa ta rozpoczęła ponowną wędrówkę na salony. Program hodowlany jednak szczególnie premiował śnieżnobiałe koty z różnokolorowymi oczami, przez co dziś angory są kojarzone głównie z tego wyglądu.

Dopiero jednak w latach 50. XX wieku oficjalnie uznano powrót tej rasy. Koty te zostały sprowadzone do USA, gdzie otrzymały oficjalny standard i status championa. Na początku jako angory tureckie kwalifikowano jedynie białe koty, dziś hodowcy kierują się jednak w stronę różnie umaszczonych kotów.

W Europie oficjalnie Angora Turecka uznana została dopiero w 1982 roku za pośrednictwem FIFe. I tu na początku angory musiały być białe, jednak w końcu zostały uznane również odmiany barwne.

Charakter

Początkowo, koty rasy Turecka Angora sprowadzane bezpośrednio z Turcji były nerwowe, płochliwe i nieufne. Dziś jednak sytuacja zmieniła się o 180 stopni, Angory są przyjazne i pełne energii. Mocno przywiązują się do właścicieli, wykazują jednak skłonność do faworyzowania jednej osoby. Są przy tym ciekawskie i bardzo inteligentne - mogą z łatwością nauczyć się np otwierać drzwi, kochają również penetrować wszystkie dostępne zakamarki, niezależnie na jakiej wysokości się znajdują. Są też dość uparte - jeśli kot będzie koniecznie chciał coś zrobić, może być ciężko przekonać go, że to jednak zły pomysł.

Kochają się bawić, a wręcz kocięcą chęć do zabawy mogą zachować do słusznego wieku. Angory Tureckie lubią też, gdy uwaga ich właścicieli skupiona jest na nich i gdy tego chcą, potrafią zrobić wszystko, aby ją na siebie zwrócić - nawet jeśli oznacza to dla nich kłopoty. Koty te kochają również wodę i potrafią same wejść do wanny, czy też z radością pływać w oczku wodnym.

Koty tej rasy łatwo się socjalizują i są przyjazne dla gości. Nadają się do domów z dziećmi, potrafią dogadać się również z innymi kotami i przyjaznymi kotom psami. Źle reagują jednak na samotność, dobrym pomysłem jest więc zapewnienie Angorze towarzystwa, jeśli przez większą część dnia wszyscy domownicy są poza domem, w pracy lub w szkole.

Zdrowie i opieka

Tureckie angory, pomimo swej bujnej sierści, nie tracą tylu włosów ile można się spodziewać. Porządne wyszczotkowanie kota raz na tydzień powinno w zupełności wystarczyć, jednak w okresach gdy kot zmienia futro na zimowe lub letnie częstotliwość czesania powinna się zwiększyć.

Oprócz tego angory nie wymagają żadnej dodatkowej pielęgnacji, poza rzecz jasna standardowymi kocimi zabiegami, takimi jak przycinanie pazurów, czy okresowe kąpiele.

Angory są ogólnie zdrowe, jednak u białych kotów z niebieskimi oczami mogą wystąpić poważne problemy ze słuchem. Kot z różnokolorowymi oczami może być głuchy na jedno ucho, kot z oboma niebieskimi może nie słyszeć wcale. Zwiększa to odpowiedzialność ciążącą na właścicielu takiego kota, jednak jeśli kot będzie niewychodzący, zmniejsza to prawdopodobieństwo, że stanie mu się coś złego.

Tureckim Angorom nie powinno się pozwalać na samodzielne chodzenie po okolicy. Zaleca się, aby nawet koty które nie mają problemów ze słuchem, były niewychodzące. Uchroni to je przed czyhającymi na zewnątrz niebezpieczeństwami, oraz przed innymi ludźmi, którzy z chęci posiadania nietypowego kota, mogliby dopuścić się kradzieży. Właściwie pielęgnowane, mogą dożyć wieku 15 lat lub więcej.

Wygląd

Tureckie Angory to koty małe do średniej wielkości, ważą zazwyczaj w przedziale od 2,5 do 4 kilogramów. Znane są najbardziej ze swej jedwabistej sierści, której długość zależy od pory roku. W zimie sierść może tworzyć grzywę na piersi i ramionach, latem tworzy delikatną kryzę. Najbardziej pożądane są białe koty z różnokolorowymi oczami, jednak angory występują w różnych kolorach.

Budowa Kot bardzo proporcjonalny we wszystkich aspektach. Średniej wielkości, samce są nieco większe niż samice.
Głowa Mała do średniej, w kształcie klina, szeroka u góry, zwężająca się nieznacznie w stronę podbródka. Nos średniej długości, delikatnie zakrzywiony. Brak stopu.
Uszy Duże, ostro zakończone i szerokie u nasady. Powinny być dobrze porośnięte sierścią i posiadać tufki.
Oczy Duże, w kształcie migdałów.
Szyja Średniej długości, smukła.
Ciało Muskularne, lecz smukłe.
Kończyny Długie, tylne nogi dłuższe niż przednie. Łapy małe i okrągłe, z tufkami pomiędzy palcami.
Ogon Długi i zwężający się ku końcowi - szeroki u podstawy, wąski na końcu. Gęsto porośnięty sierścią.
Futro Pojedyncza warstwa sierści średniej długości, długa na ogonie, formuje kryzę wokół głowy. Cienka sierść, z widocznym połyskiem.