Historia rasy

Josephine, która wyglądem przypominała Angorę, skrzyżowano później z kotem birmańskim. Jej kocięta zachowywały się inaczej niż inne - były bardziej bezwładne, gdy wzięło się je na ręce. Ann Baker szybko zauważyła, że te bezwładne kociaki to coś wyjątkowego, kontynuowała więc program hodowlany krzyżując te koty z kotami perskimi, birmańskimi oraz burmańskimi w celu uzyskania pożądanych cech, dzięki czemu powstały Ragdolle jakie znamy dzisiaj.

Nowa rasa zyskiwała na popularności i zaczęło robić się o niej głośno w amerykańskich mediach. Tradycyjnie, Ann Baker powinna rozpocząć starania o uznanie Ragdolli przez jakąś dużą organizację felinologiczną, na przykład CFA, jednak nie poszła tą drogą. Zamiast tego, utworzyła własną, "International Ragdoll Cat Association" i zastrzegła nazwę Ragdoll, żądając od innych hodowców opłat za “brandowanie” w ten sposób swoich kotów. Niektórzy hodowcy nie zamierzali tego robić, nazwali więc hodowane przez siebie koty Ragamuffin.

Ann Baker prowadziła za pośrednictwem IRCA akcje promocyjne, które miały jeszcze zwiększyć popularność Ragdolli. Reklamowano je jako koty idealne dla dzieci, co jest prawdą, ale również jako koty nie odczuwające bólu, co jest kompletną bzdurą. Mit ten, niestety, wciąż funkcjonuje i przyczynił się do cierpienia wielu kotów.

Pomimo istnienia IRCA, Ragdolle zostały w końcu uznane przez stowarzyszenia felinologiczne, w tym przez FIFe w 1991 roku.

Charakter

Ragdolle nazywa się często "kocimi szmacianymi lalkami". Nazwa ta ma swoje odzwierciedlenie, gdyż faktycznie relaksują się dużo bardziej niż inne koty, gdy wziąć je na ręce. Kochają swoich opiekunów i lubią przebywać w ich towarzystwie, podążając za ludźmi podczas wykonywania codziennych czynności, witając ich przy drzwiach gdy wrócą z pracy, wskakując na kolana, lub do łóżka. Będą często zabiegały o uwagę, czy to poprzez miauczenie, czy delikatne drapanie łapką, zachęcając do poświęcenia im chwili lub dwóch. Jeśli jednak zostaną zignorowane, zajmą się po prostu sobą, oczekując na bardziej dogodną chwilę.

Są spokojne i mało ruchliwe, ale lubią też zabawę. Wolą przebywać raczej na poziomie podłogi, nie znajdziesz więc zbyt często Ragdolla wyżej, niż na kanapie. Jako dość inteligentne koty, można nauczyć je z łatwością wielu sztuczek, zabaw, czy dobrych zachowań, stosując prosty system nagród za postępy w ich wykonywaniu.

Spokojne usposobienie sprawia, że Ragdolle nadają się idealnie dla rodzin z małymi dziećmi. Podczas zabawy są delikatne, nie powinny używać również przy niej pazurów. Należy jednak oczywiście nadzorować dzieci bawiące się z kotem, aby przez przypadek nie zrobiły mu krzywdy.

Zdrowie i opieka

Ragdolle bardziej niż inne koty zagrożone są kilkoma chorobami, niektóre z nich mają podłoże genetyczne, jak na przykład: kardiomiopatia przerostowa (choroba serca, skłonność do zapadania na nią jest u tych kotów dziedziczna), czy zakaźne zapalenie otrzewnej kotów. Mają także podwyższone ryzyko wystąpienia kamieni nerkowych. Jeśli nie zapadną na żadną z tych chorób, właściwie pielęgnowane mogą dożyć nawet do około 17 lat.

Futro tych kotów, jakkolwiek mają one jedynie niewielki podszerstek, nie jest aż tak proste w pielęgnacji. Ragdolle należy czesać co najmniej dwa razy w tygodniu, szczególną uwagę poświęcając nogom i miejscom w którym łączą się one z korpusem, gdyż tam jest właśnie największe ryzyko kołtunienia się.

Wielu opiekunów Ragdolli styka się z pewnym problemem. Kotom tym trzeba od czasu do czasu zajrzeć pod ogon, w celu sprawdzenia, czy po wizycie w kuwecie nie przykleiły się do sierści resztki kału. Jeśli tak, powinno wystarczyć przetarcie wilgotną chusteczką.

W ciągu roku długość futra zmienia się u tych kotów i osiąga największą długość i gęstość w zimie. Wysterylizowane osobniki będą miały jednak gęste futro przez cały rok, gdyż sterylizacja zmienia również wahania hormonów, które odpowiadają za sezonowe zmiany sierści.

Koty te najlepiej trzymać w domu i nie wypuszczać ich samych na zewnątrz. Jakkolwiek spacer na smyczy od czasu do czasu nie zaszkodzi, domowe warunki będą dla nich najlepsze.

Wygląd

To duże koty o długim i muskularnym ciele. W pełni dorosłe, samce mogą ważyć do około 9 kilogramów, a samice do około 7. Budowa ich ciała jest bardzo zbalansowana. Ragdolle powoli dojrzewają, osiągając ostateczne rozmiary około czwartego roku życia. Ich futro występuje w trzech wzorach: point, bicolor oraz mitted.

Głowa Średniej wielkości, szeroka i w kształcie klina. Czoło jest lekko zaokrąglone.
Uszy Średniej wielkości, szerokie u nasady i z zaokrąglonymi czubkami. Umieszczone szeroko, z delikatnym zakrzywieniem do środka.
Oczy Duże i owalne. Koloru niebieskiego, im ciemniejsze tym lepiej.
Korpus Długie ciało, średnia lub mocna struktura kostna. Szeroka klatka piersiowa.
Kończyny Średniej długości, tylne nogi są nieco dłuższe niż przednie. Łapy są duże, okrągłe i z tufkami wystającymi z pomiędzy palców.
Ogon Długi, co najmniej do łopatek. Średnio szeroki u nasady, delikatnie zwężający się do końca. Pokryty dużą ilością sierści.
Futro Średnio długie, gęste. Miękkie i jedwabiste w dotyku. Najdłuższe wokół szyi.