Historia rasy

Rasa ta występowała w wielu opowiadaniach ludowych i legendach. Jest również całkiem prawdopodobne, iż koty te były zabierane w morskie podróże przez Wikingów, aby polowały na gryzonie na statkach. Przez długi czas wykorzystywano je również do tego celu w norweskich gospodarstwach.

W latach 30. XX wieku podjęto pierwsze próby popularyzacji tej rasy. W 1938 roku powstał norweski klub miłośników Norweskich Leśnych, a koty te zaczęły być wystawiane. Starano się również unifikować rasę.

Wysiłki te zostały jednak brutalnie przerwane wraz z rozpoczęciem Drugiej Wojny Światowej, podczas której norweskie koty leśne prawie przestały istnieć jako osobna rasa - wszystko na skutek krzyżowania się z wolnochodzącymi kotami domowymi. Po zakończeniu wojny, miłośnicy kotów podjęli starania uratowania tej rasy i udało się to, dzięki opracowanemu programowi hodowlanemu.

Norweskie Leśne nie były zbyt dobrze znane poza Norwegią. Zmieniło się to dopiero w 1970 roku, w którym jeden z hodowców zarejestrował te koty w FIFe. Od tamtej pory rozpoczęły swą karierę - najpierw w Europie, a później na całym świecie.

Charakter

Norweskie koty leśne są bardzo ciekawskie. Potrafią przeszukiwać każdy zakątek domu, w szczególności te najwyżej położone. Pomimo, że rasa ta rozwinęła się żyjąc dziko, lata hodowli sprawiły, iż nie są agresywne. Norweskie wciąż mają jednak silny instynkt łowiecki odziedziczony po swych przodkach. To rasa średnio aktywna - można u tych kotów być świadkiem wybuchów ogromnej energii, po którm jednak przyjdzie czas na długą drzemkę. Nie przeszkadza im towarzystwo innych zwierząt, a tym bardziej ludzi - będą starały się być blisko swojego właściciela, cokolwiek by nie robił, ale pod warunkiem, że akurat w tym momencie tego będą chciały.

Zdrowie i opieka

Koty te są ogólnie zdrowe i rzadko zapadają na choroby. Właściwie pielęgnowane, mogą dożyć około 16 lat. Nie potrzebują również zbyt częstego czesania, co mogłaby sugerować ich bujna sierść - raz lub dwa razy na tydzień powinno wystarczyć. Wyjątkiem od tej reguły jest czas linienia, gdy częstotliwość czesania musi się znacząco zwiększyć. Jakkolwiek warunki domowe są zazwyczaj odpowiednie dla norweskich kotów leśnych, należy im również zapewnić trochę ruchu na zewnątrz raz na jakiś czas.

Wygląd

Niedoświadczony obserwator może pomylić norweskiego kota leśnego z Maine Coonem, jednakże obie rasy różnią się od siebie. Norweskie koty leśne posiadają podwójną sierść. Ten typ okrywy włosowej sprawia, że Norweskie są w dużym stopniu chronione przed zimnem, jak i przed przemoczeniem. Sierść wokół szyi jest dłuższa i formuje kryzę. Uszy również są porośnięte sierścią, z tufami na końcówkach. Koty te są duże i mają mocną, atletyczną budowę. Samce mogą ważyć około 8 kg, a samice do 6 kg.

Głowa W kształcie trójkąta równobocznego, z częściowo zaokrąglonym czołem.
Uszy Duże, szerokie u podstawy, ze spiczastymi końcówkami. Na końcówkach znajdują się tufki przypominające te u rysia, z wnętrza uszu wystają włosy.
Oczy Duże i owalne.
Ciało Długie, mocno zbudowane.
Kończyny Mocno zbudowane, tylne nogi dłuższe od przednich. Łapy duże i okrągłe.
Ogon Długi i mocno owłosiony, od postawy powinien mieć długość co najmniej do łopatek.
Futro Półdługowłose, wełnisty podszerstek i grube włosy okrywowe.