Historia rasy

Według jednej z legend, koty te mają być międzygatunkową hybrydą pomiędzy naturalnie występującymi w Ameryce kotami, a szopem praczem. Dzięki temu MC miałyby zawdzięczać drugi człon swej nazwy (szop po angielsku to racoon, a popularnie nazywa się go coon). Jakkolwiek pręgowany Maine Coon może zdradzać pewne podobieństwo do szopa, to z czysto biologicznych powodów taka krzyżówka jest niemożliwa.

Inna legenda wiąże pochodzenie tych kotów z królową Francji, Marią Antoniną, która przed śmiercią próbowała opuścić swój kraj na statku, wraz ze swymi najbardziej cennymi ruchomościami. Wśród kosztowności miało znajdować się również sześć kotów - tureckich angor. Nie udało jej się uciec i dokonano na niej egzekucji, a statek z  jej kotami dopłynął bezpiecznie do Wiscasset w stanie Maine. Tam koty te miały wymieszać się z innymi rasami i z tej genetycznej mieszanki miałby powstać Maine Coon.

Kolejna z legend każe szukać pochodzenia rasy MC dużo wcześniej, gdyż w czasach Wikingów. Historia głosi, że Wikingowie zabierający na pokłady swoich statków norweskie koty leśne, mieli dopłynąć do Ameryki. Na tamtym lądzie ich koty miały zmieszać się z lokalnie występującymi rasami. Podobieństwo ras Maine Coon i kotów norweskich leśnych jest dość duże, więc możliwe jest, iż w tej legendzie kryje się ziarno prawdy.

Ostatnia z legend, którą tu opiszemy, opowiada o kapitanie Charlesie Coonie. Był to angielski podróżnik, który trzymał długowłose koty na pokładzie swoich statków, aby polowały na gryzonie. Za każdym razem, gdy dopływał do któregoś z portów w Nowej Anglii, koty te miały krzyżować się z lokalnie występującymi rasami. Gdy w miotach portowych kotów zaczęły pojawiać się długowłose kocięta, nazywano je po prostu "kotami Coona".

Najbardziej wiarygodne i ogólnie przyjęte przez hodowców są dwie ostatnie wersje, szczególnie przez wzgląd na uderzające podobieństwo pomiędzy Maine Coonami a norweskimi kotami leśnymi.

Pierwsza pisemna wzmianka o tej rasie pochodzi z 1861 roku, z książki "The Book of the Cat" redakcji Francesa Simpsona. Niejaka F. R. Pierce, właścicielka kilku Maine Coonów, napisała do niej rozdział, w którym opisała rasę MC. W późnych latach 60. XIX wieku, farmerzy z Maine organizowali dla tych kotów konkursy na lokalnych festynach. Od tego czasu Maine Coony stawały się coraz bardziej popularne, a w 1985 roku kotka Cabby zdobyła tytuł najlepszego kota na wystawie w Bostonie.

Na początku XX wieku popularność mainkunów zaczęła słabnąć, głównie przez inne długowłose rasy, jak koty perskie. Przestano pokazywać je na wystawach i posiadało je także coraz mniej ludzi. Z jednych z najbardziej popularnych kotów stały się rasą w zasadzie na skraju wymarcia. Niektórzy twierdzili, że rasa ta faktycznie wyginęła. Powstały stowarzyszenia, które miały za cel wypromować na powrót te koty, co w końcu się udało, jednak nie bez problemów. CFA, jedna z najważniejszych organizacji felinologicznych w USA, odmawiała rejestracji rasy aż do 1975 roku!

Maine Coony cieszą się dziś niesłabnącą popularnością i nic dziwnego - ich wygląd, połączony ze świetnym charakterem sprawiają, że są to koty, o których marzy wiele osób.

Charakter

Maine Coony to koty obdarzone spokojnym charakterem. Lubią ludzi i potrafią dostosować się do każdego stylu życia ich właścicieli. Mają w zwyczaju podążać za swymi opiekunami, jednak nie są zaborcze - MC będzie szczęśliwy, gdy zwrócisz swą uwagę na niego, jednak jeśli będziesz zajęty, usiądzie spokojnie z boku, nadzorując wzrokowo twą pracę. Mainkuny nie są typowymi kotami kolankowymi (może to i dobrze, ciężko w końcu byłoby trzymać długo 10 kilogramów kota na kolanach), jednak lubią przebywać blisko swego pana.

Koty te są również świetnymi myśliwymi. Żaden szkodnik nie może czuć się bezpieczny, gdy w domu przebywa Maine Coon. Gonitwa za zabawkami jest również ich ulubionym zajęciem relaksacyjnym. Choć koty ogólnie uwielbiają się wspinać, rasa MC woli jednak przebywać na poziomie gruntu. Za to ciągnie je do wody - nie zdziw się więc, gdy pewnego dnia twój Maine Coon będzie chciał koniecznie pomóc w zmywaniu naczyń lub wskoczy do wanny. Samce z reguły są mniej "poważne" niż samice. Pomimo tego, że kotki są spokojniejsze, nie przeszkadza im to w dobrej zabawie.

Inteligencja tych kotów jest wysoka, co sprawia, że uczą się z łatwością. Opisywane są często jako psy kociego świata i zgodnie z tym opisem, mogą również nauczyć się bardziej skomplikowanych sztuczek. Nadają się również do rodzin z dziećmi, o ile dzieci będą traktowały kota delikatnie. Dogadają się również z psami.

Zdrowie i opieka

Właścicielom Maine Coonów przyda się porządna szczotka, jak i inne przybory do pielęgnacji sierści. Koty te należy czesać minimum dwa razy w tygodniu oraz zapewnić możliwość ruchu, np. poprzez zabawę czy spacery. Trzeba również zadbać o czystość kuwety, jak również wyposażyć się w porządny drapak - obcinanie pazurów u tych kotów stanowczo nie jest zalecane. Wielu hodowców doradza również, aby koty te były niewychodzące (a przynajmniej nie swobodnie). Nie chodzi jedynie o ryzyko kontuzji lub łapania chorób od innych zwierząt, lecz także o ryzyko kradzieży. Mogą znaleźć się ludzie, którzy będą chcieli mieć pięknego kota bez konieczności płacenia za niego.

Maine Coony mają skłonności do szeregu chorób, które mogą być genetyczne. Wśród nich znajdują się choroby serca, nerek oraz atrofia mięśni. Ważne jest, aby kupując kota, wybrać takiego pochodzącego z dobrej hodowli - ryzyko wystąpienia tych chorób będzie wtedy mniejsze.

Wygląd

To największe z kotów domowych. Dorosły kot może ważyć do 11 kilogramów, a kotka do około 9. Niektóre z nich mają powyżej metra długości. Do tego dodać należy ich wspaniałe, puszyste futro, które składa się z dwóch warstw: podszerstka i włosów okrywowych. Mogą występować w wielu kolorach, a najbardziej popularne są jednak odcienie brązu.

Głowa Średniego rozmiaru, w porównaniu do ciała, kwadratowa z delikatnie zaokrąglonym czołem. Kości policzkowe wysokie i widoczne.
Uszy Duże, szerokie u nasady, zwężające się do ostrego czubka. Rysie tufki mogą występować, lecz nie muszą, są jednak bardzo pożądane u kotów wystawowych. Uszy są umieszczone wysoko i skierowane nieco na zewnątrz.
Oczy Duże i szeroko rozstawione. Nieco owalne, lecz nie w kształcie migdałów. Sprawiają wrażenie okrągłych gdy są szeroko otwarte.
Ciało Długie, z mocną strukturą i szeroką klatką piersiową. Bardzo mocno umięśnione, wszystkie części ciała powinny być proporcjonalne w sposób, aby kot wydawał się "prostokątny".
Kończyny Grube, średniej długości w porównaniu do reszty ciała. Zakończone dużymi, okrągłymi i bardzo owłosionymi łapami.
Ogon Długości co najmniej jak ciało od łopatek do podstawy ogona. Szeroki u nasady, z bujną sierścią na całej długości.
Futro Gęste. Krótkie na głowie, ramionach i nogach, długie na reszcie ciała. Jedwabiste w dotyku. Utworzone z miękkiego, drobnego podszerstka i długich włosów okrywowych.