Zdjęcie główne - autor: Heikki Siltala / commons.wikimedia.org

Historia rasy

Pogłowie krótkoogoniastych kotów w tamtych czasach było niewielkie, jednak jakieś istniały. Nieliczni szczęśliwi posiadacze takich osobników używali do ich opisania nazwy "japoński bobtail", pod taką nazwą bowiem koty z krótkimi ogonami występowały w źródłach pisanych, w tym encyklopediach. Pierwszy raz kurylskie bobtaile zaprezentowane zostały światu w 1990 roku, na wystawie w Rosji. Tu jednak znów pojawiły się wątpliwości, czy aby nie są to japońskie bobtaile, tylko o cięższej budowie. Wątpliwości te postanowiła rozwiązać Tatiana Bocharova, która, wraz ze swym zespołem, wybrała się na Wyspy Kurylskie. Obserwowała tam populację kotów w ich naturalnym środowisku, a w drogę powrotną zabrała ze sobą kilka osobników. Koty te zaczęto rozmnażać ze sobą i wkrótce wyszła na jaw różnica pomięcy kurylskimi, a japońskimi bobtailami. Podczas gdy u kotów z kraju kwitnącej wiśni cecha krótkiego ogona przenoszona jest przez gen recesywny, u ich kurylskich krewnych za charakterystyczny pompon odpowiada gen dominujący. Okazało się więc, że kurylski bobtail to samodzielna rasa, która później została uznana, najpierw przez WCF w 1995 roku, a przez FIFe w 2002 roku.

Skąd jednak koty o tak charakterystycznych cechach wzięły się na Wyspach Kurylskich? Powszechnie uważa się, że ich przodkowie trafili tam na pokładach statków handlowych w XVII wieku. W tamtych czasach koty na okrętach nie były niczym dziwnym - ktoś w końcu musiał chronić cenny ładunek przed myszami i szczurami. Okrętowe koty zadomowiły się na niegościnnych wyspach, a u ich potomków doszło do mutacji, w wyniku której pojawił się krótki ogon.

Lokalna ludność szybko zaprzęgła te zwierzaki do pracy. Okazały się świetnymi łowcami, pomagając chronić gromadzoną żywność przed szkodnikami. Traktowano je łagodnie i z szacunkiem, toteż pomimo swych doskonałych instynktów łowieckich, rozwijały się jako koty przyjazne ludziom. Odwiedzający niekiedy wyspy Rosjanie czasem zabierali przedstawicieli tej rasy ze sobą, zachwyceni niecodziennym wyglądem tych kotów, oraz ich niezwykle przyjaznym zachowaniem.

Charakter

Kurylskie bobtaile przez lata żyły na izolowanym terytorium, zaraz obok ludzi. Dzięki temu, pomimo że wykazują silny instynkt łowiecki i zauważalną dozę dzikości, są przy tym bardzo przyjazne. Kochają się bawić i nie przepuszczą ku temu żadnej okazji. Jeśli w domu pojawi się również coś do upolowania, opiekun kurylskiego bobtaila może być pewien, że kot się tym zainteresuje. Nie ma tu znaczenia, czy będzie to mysz, chomik, czy mucha - w kocie nagle obudzi się łowca.

Koty tej rasy uwielbiają buszować po różnych zakamarkach, a im wyżej, tym lepiej. Będą wchodzić na meble, aby obserwować teren z wysokości. Jeśli opiekun kurylskiego bobtaila będzie akurat robił coś ciekawego, kot będzie to "nadzorował", podążając za właścicielem podczas wykonywania codziennych czynności.

Kurylskie bobtaile są ciche i mało gadatliwe. Nie mają też zapędów do niszczenia i psot, przynajmniej gdy opiekun właściwie uwalnia nagromadzoną energię z kota poprzez zabawę. Lubią głaskanie i pieszczoty i mogą na nie nalegać, jednak nie są zbyt natarczywe. Mocno zżywają się z ludźmi i lubią przebywać w towarzystwie swych opiekunów. Są też bardzo inteligentne i z łatwością uczą się, np., aportować. Dobrze dogadują się również z dziećmi, oraz przyjaznym kotom psami. Należy jednak uważać, gdyż niektórzy hodowcy wspominają o tym, że kurylskie bobtaile mogą nie czuć respektu przed większymi od siebie stworzeniami.

Zdrowie i pielęgnacja

Ciężkie warunki nieprzyjaznych Wysp Kurylskich wykształciły rasę, której przedstawiciele są niezwykle zdrowe. Dotychczasowa planowa hodowla kurylskich bobtaili nie ujawniła zagrożenia jakimikolwiek dziedzicznymi chorobami, dodatkowo koty tej rasy wykazują wyższą niż inne odporność na infekcje.

Charakterystyczna cecha tych kotów, czyli bardzo krótki ogon, nie wiąże się także z żadnymi zagrożeniami dla zdrowia.

Sierść kotów kurylskich, nawet długowłosych, nie ma dużej skłonności do kołtunienia. Warto jednak wyczesać kota, przynajmniej raz w tygodniu.

Wygląd i standard rasy

Koty rasy kurylski bobtail są średnie lub duże - dorosłe samce mogą ważyć aż do 7 kg. Samice są przeważnie mniejsze i rzadko osiągają wagę powyżej 5 kg. Nie wyglądają jednak na swoją wagę i na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że są dużo lżejsze, dopiero biorąc kota na ręce okazuje się, że kurylskie bobtaile są bardzo solidne i mają mocną budowę.

Najbardziej rozpoznawalną cechą wyglądu tej rasy jest oczywiście krótki ogon. Jest on inny u każdego kota i jest zbudowany z od dwóch do dziesięciu kręgów. Mogą się zakręcać w spiralę lub być zakrzywione.

Budowa Duży lub średniej wielkości kot, dobrze umięśniony. Kompaktowe i mocne ciało z krótkim ogonkiem.
Głowa Duża, w kształcie trapezu o zaokrąglonych wierzchołkach.
Uszy Średniej wielkości, szerokie u podstawy, nieznaczne wychylone do przodu. Zaokrąglone końcówki. U kurylskich bobtaili długowłosych występują rysie tufki, oraz długie włosy wewnątrz uszu.
Oczy Okrągłe, szeroko rozstawione.
Ciało Kompaktowe, dobrze umięśnione.
Kończyny Średniej długości, mocne i solidne. Tylne dłuższe niż przednie.
Ogon Ogon bez futra ma długość od 3 do 8 cm. Zakrzywia się raz lub kilka razy.
Futro Gęste. W wersji krótkowłosej krótkie, składające się z włosów okrywowych i średnio rozwiniętego podszerstka. U kotów długowłosych futro jest średnio długie. Może występować we wszystkich wersjach kolorystycznych, oprócz colorpoint, czekoladowego, cynamonowego, liliowego i ich kombinacji z bielą.