Historia rasy

Początki historii tej rasy owiane są legendą ginącą w mrokach dziejów. Przekazywane z pokolenia na pokolenie podania łączą koty kartuskie z Kartuzami - mnichami z klasztoru bytującymi na północ od Grenoble. Koty kartuskie wywodzą się jednak z dzikich, górskich kotów występujących na terenach Syrii. Wedle podań, żyjące tam koty miały niebieską, lub szarą, sierść oraz złote oczy. Osobniki takie występowały na wielu obszarach wzdłuż szlaków handlowych w rejonie Morza Śródziemnego, pomiędzy Bliskim Wschodem a Francją. Tą właśnie drogą, wraz z kupcami oraz powracającymi z krucjat krzyżowcami, koty te dotarły do Francji. Wielu krzyżowców, po powrocie w rodzinne strony, wybierało zakonne życie. Wraz z nimi do klasztorów, w tym do Le Grande Chartreuse, trafiły przywiezione koty.

Nie dla nich jednak było sielankowe życie klasztornych łapaczy myszy. Koty kartuskie miały unikalną, jak na tamte czasy, fakturę futra, co spowodowało, że zaczęły być dla niego hodowane. Futro często dodatkowo farbowano, aby przypominało te innych zwierząt, a co za tym idzie, uzyskiwano w ten sposób większą cenę. Te praktyki, jakkolwiek okrutne, paradoksalnie przyczyniły się do zwiększenia populacji kotów kartuskich, co mogło umożliwić im przetrwanie w przyszłości.

Przyszłość także nie okazała się łagodna dla kotów kartuskich. Gdy nastał czas Wojen Światowych (w szczególności IIWŚ) we Francji oraz w innych częściach Europy, zginęło wiele zwierząt gospodarskich i domowych. Te, które jakimś cudem uniknęły śmierci w wyniku bezpośrednich działań wojennych, często padały z głodu lub ofiarą głodujących ludzi, którzy polowali na nie i zjadali.

Gdy wojna dobiegła końca, we Francji nie pozostało żadne większe skupisko lub hodowla kotów kartuskich. Niewielką grupkę tych kotów znaleziono jednak w szpitalu na Bell Isle, położonej niedaleko wybrzeża Bretanii. Żyjące tam siostry Leger zaczęły się nimi opiekować, a w końcu również kontrolować ich chów. "Szpitalne Koty" były prawdopodobnie jedną z ostatnich pozostałą po wojnie grupą kotów kartuskich na tyle dużą, aby można było zachować cechy tej rasy.

Jednak było ich zarazem tak mało, że siostry Leger musiały krzyżować je z innymi kotami, aby zapewnić wystarczająco dużą pulę genów. Nieco później, z pomocą paryskiego klubu zrzeszającego właścicieli kotów rasowych, skrzyżowano koty kartuskie z niebieskimi kotami brytyjskimi oraz wczesnymi niebieskimi persami. Potomstwo z tych miotów krzyżowano jeszcze z "oryginalnymi" kartuzami z Bell Isle. Koty kartuskie urodzone z tych miotów są teraz przodkami wszystkich nowożytnych kotów kartuskich.

Obecne koty kartuskie cechują się wysokim podobieństwem do swych przodków sprzed wojennej zawieruchy. Zawdzięczają to nie tylko silnym genom, ale także opiece i zainteresowaniu wielu ludzi. Dzięki temu możemy dziś cieszyć się nimi, jako wspaniałymi kotami domowymi.

Charakter

Koty kartuskie są urodzonymi myśliwymi - mają silny instynkt łowiecki i uwielbiają gonić za różnego rodzaju zabawkami oraz polować. Są bardzo zręczne i mają dużo energii, a przy tym cechują się inteligencją - można je bez problemu nauczyć aportowania, co może być świetną formą zabawy. Przywiązują się bardzo mocno do jednego z domowników i często podążają za nim krok w krok. Są mało gadatliwe - miauczenie tego kota można usłyszeć bardzo rzadko, w przeciwieństwie do mruczenia, które jest bardzo głośne i czasem opisywane przez właścicieli tych kotów jako "dźwięk małego silniczka". Nie wykazują agresji w stosunku do ludzi, nadają się dzięki temu dla rodzin z dziećmi.

Wygląd

Przedstawiciele tej rasy mają bardzo mocno zbudowane ciało, co wyróżnia koty kartuskie wśród innych ras krótkowłosych. Dorastają do sporych rozmiarów. Mają bardzo gęstą okrywę włosową, w dotyku miękką i pluszową. Ich sierść jest niebiesko-szara ze srebrnym połyskiem.

Budowa Kot rozmiaru średniego do dużego.
Głowa Powinna być szeroka u podstawy, z dobrze wykształconą czaszką, nie wyłupiasta, z wąską, płaską przestrzenią pomiędzy uszami. Szczęka powinna nadawać głowie kształt trapezu.
Nos Szeroki i prosty.
Uszy Średniej wielkości, umieszczone wysoko na głowie.
Oczy Duże i otwarte, niezbyt zaookrąglone. Zewnętrzne kąciki oczu powinny być skierowane nieco do góry. W kolorze od głębokiej żółci do głębokiej miedzi.
Ciało Solidne, zwarte, muskularne. Szeroka, dobrze wykształcona klatka piersiowa. Kot kartuski zawsze powinien wyglądać solidnie w relacji do swego rozmiaru.
Kończyny Średniej długości, proporcjonalnie do ciała, z silnymi mięśniami, zakończone dużymi łapami.
Ogon Średniej długości, proporcjonalnie do ciała. Może się zwężać ku końcowi, jednak sama końcówka musi być zaokrąglona.
Futro Sierść błyszcząca i gęsta, lekko wełnista u nasady. Koty kartuskie mają podwójną okrywę włosową, przez co sierść odstaje od ciała.