Historia rasy

Dziś koty brytyjskie krótkowłose są dobrze znane na całym świecie, jednak przez długi czas cieszyć się nimi mogli jedynie mieszkańcy Wysp Brytyjskich. Odpowiedzialnymi za powstanie tej rasy mają być Rzymianie, którzy w okolicach I wieku najechali na Brytanię. Najeźdźcy mieli ze sobą przywieźć egipskie koty, które zaczęły się krzyżować wraz z naturalnie występującymi tam kotami domowymi. Owe mieszańce okazały się doskonale dostosowane do panujących na wyspach warunków. Zostały szybko zaprzęgnięte do pracy przez lokalną ludność i, dzięki swoim zdolnościom łowieckim i wytrzymałości, przez wiele kolejnych lat sprawdzały się w charakterze specjalistów do spraw kontroli populacji szkodników w angielskich domach i farmach.

W późniejszym czasie zaczęto również doceniać inne walory kotów brytyjskich. Ich charakter sprawiał, że były coraz częściej nie tylko łowcami myszy, ale również towarzyszami ludzi. Jednak dopiero od drugiej połowy XIX wieku zaczęto spoglądać na nie nie tylko jak na zwykłe koty, ale również na niepowtarzalną, unikalną dla Anglii rasę. Jeden z miłośników tych kotów, Harrison Weir, był zdania, że koty brytyjskie można udoskonalić - poprzez ostrożną, planowaną hodowlę można stworzyć linię, która będzie miała idealny wygląd i najlepsze cechy tej rasy. Weir chciał zarazić tym pomysłem innych - potrzebne było więc coś, co sprawi, że owi inni będą chcieli uczestniczyć w jego, być może ciut ekstrawaganckim jak na tamte czasy, dziele. Postanowił więc publicznie pokazać hodowane przez siebie koty brytyjskie - owocem jego starań było pierwsze kocie show w dziejach. Odbyło się ono 13 lipca 1871 roku w londyńskim Crystal Palace i zgromadziło wielu ludzi, którzy chcieli nacieszyć oczy pięknem w kocim wydaniu. Wkrótce potem zorganizowano kolejne wystawy, co spowodowało gwałtowny wzrost popularności kotów brytyjskich krótkowłosych.

Ilość ludzi zainteresowana kotami rasowymi rosła. Pojawiło się wielu nowych hodowców, jak i nowe rasy. Na przełomie stuleci, kosztem kotów brytyjskich, uznanie zaczęły zdobywać inne, szczególnie nowo sprowadzone rasy długowłose, takie jak kot perski czy turecka angora. Doprowadziło to do spadku liczebności krótkowłosych brytyjczyków. Najgorsze miało jednak dopiero nadejść.

Na początku XX wieku w Europie rozpoczęło się piekło. Piekło to zostało nazwane później Wielką Wojną, a dziś znamy je z innej nazwy: Pierwsza Wojna Światowa. Ogromne straty i zniszczenia jakie spowodowały działania zbrojne nie ominęły zwierząt - kotów brytyjskich krótkowłosych, które przetrwały konflikt, było na tyle niewiele, że powojenni hodowcy, aby zwiększyć pogłowie tej rasy chcieli krzyżować je z innymi kotami. Jednak Governing Council of the Cat Fancy, brytyjska organizacja zrzeszająca hodowców, nie chciała o tym słyszeć. Mimo skromnej liczby kotów, w końcu udało się rozmnożyć koty brytyjskie, nie mieszając ras, na tyle aby zagrożenie wyginięciem zostało zażegnane. Niestety, na krótko.

Niedługo później Druga Wojna Światowa odcisnęła swoje krwawe piętno. Kotów brytyjskich krótkowłosych, które jakimś cudem przetrwały wojenną zawieruchę, było już na tyle mało, że hodowcy ubłagali GCCF, aby zezwoliła im na krzyżowanie brytyjczyków z innymi rasami. W ten sposób, przy wykorzystaniu genów kotów perskich, kartuskich i rosyjskich niebieskich udało się odtworzyć populację. Dodatki innych ras sprawiły, że, choć prawie identyczne, "nowe" koty brytyjskie krótkowłose nieznacznie różniły się od swych przodków. Zyskały, między innymi, bardziej miękkie, pluszowe futro oraz bardziej czujny wyraz oczu.

Wysiłki się opłaciły i pod koniec XX wieku koty brytyjskie krótkowłose były popularne już na całym świecie, a w swej ojczyźnie odzyskały zasłużone pierwsze miejsce na podium.

Charakter

Dorosłe koty brytyjskie krótkowłose są ciche i spokojne. Na początku nieufne, jednak gdy przyzwyczają się do nowego pana okazują bardzo duże przywiązanie, często dużo silniejsze niż koty innych ras. Przywiązują się do wszystkich członków rodziny, nie tylko do jednej osoby. To, oraz ich cierpliwość i łatwość z jaką przystosowują się do zmian, czyni z nich dobrego zwierzaka dla rodzin z dziećmi. Zaakceptują również towarzystwo innych zwierząt, trzeba jednak pamiętać, że wciąż są to koty i mają silny instynkt terytorialny. Nie lubią hałasu i zamieszania, niektóre osobniki nie znoszą również trzymania ich na rękach.

Kocięta, w przeciwieństwie do dorosłych kotów brytyjskich krótkowłosych, są bardzo energiczne i ruchliwe. Dorastają dość wolno, więc biorąc pod swój dach młodego brytyjczyka należy spodziewać się, że przez jakiś czas nie będzie tak spokojny, jak powinien być. Starsze koty brytyjskie są zazwyczaj typowymi lwami kanapowymi, jednak samce potrafią, raz na jakiś czas, dostać nagłego ataku energii. Będą wtedy biegać jak szalone lub bawić się swoimi ulubionymi zabawkami, aż nie opadną lekko z sił. Poza tymi dość rzadkimi okresami kot brytyjski krótkowłosy będzie albo zażywał odpoczynku w którymś ze swych ulubionych miejsc, lub podążał za opiekunem po domu krok w krok, “nadzorując” wykonywane przez niego czynności.

Koty te są również dość ciche i mało gadatliwe. Używają swego głosu rzadko i tylko, gdy naprawdę czegoś chcą, tak więc miauczenie kota brytyjskiego powinno dać jego właścicielowi powód do sprawdzenia, co się dzieje.

Zdrowie i opieka

Piękne, puszyste futerko kotów brytyjskich krótkowłosych wymaga, jak na krótkowłose koty, dość częstego czesania. Pomimo że niektórzy zalecają, aby robić to nawet codziennie, jedno lub dwa czesania na tydzień powinny wystarczyć. Oczywiście, niektórym kotom czesanie może sprawiać dużą przyjemność, tak więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby w takim wypadku z zabiegu pięlęgnacyjnego zrobić formę pieszczoty i czesać kota częściej niż raz - dwa razy na tydzień.

Niezmiernie ważna jest dbałość o dietę kotów brytyjskich. Jako, że dorosłe osobniki są mało ruchliwe, mogą mieć niezbyt wiele okazji do spalania kalorii. Konieczne jest więc pilnowanie diety, gdyż to, co możemy uważać za wystarczającą porcję karmy, może być w rzeczywistości zbyt dużą ilością, co w konsekwencji spowoduje nadwagę u kota. Oczywiście kotu należy zapewnić również ruch i ćwiczenia w formie zabawy, jednak pilnowanie kociej diety jest w przypadku tej rasy bardzo zalecane.

Koty brytyjskie krótkowłose dożywają wieku od 14 do 20 lat, jednak jest to bezpośrednio zależne od warunków w jakich się znajdują, oraz wspomnianej wcześniej diety. Są generalnie zdrowe i nie pojawiają się u nich zazwyczaj choroby mające podłoże genetyczne, z wyjątkiem wielotorbielowatości nerek i kardiomiopatii przerostowej. Chcąc nabyć kota od hodowcy, warto spytać się o te dwie jednostki chorobowe - wielu dobrych hodowców często bada swoich reproduktorów, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia problemów u ich potomstwa.

Wygląd

To największe krótkowłose koty. Koty brytyjskie mogą ważyć od 4 do aż 9 kilogramów. Ich wielkość, w połączeniu z puszystym futrem i krótkimi bądź średniej długości kończynami powoduje, że sprawiają wrażenie krępych. Choć mogą występować w wielu odcieniach i wzorach futra, większość ludzi kojarzy je z brązowo-rudej lub niebiesko-szarej sierści.

Przodkowie dzisiejszych kotów brytyjskich krótkowłosych były kotami pracującymi, co widać po budowie ciała. Często koty te opisywane są jako mocne i silne i takie właśnie są w rzeczywistości - jeden rzut oka wystarczy, aby stwierdzić, że, choć słodkie i puszyste, koty brytyjskie to tak naprawdę doskonale zaprojektowani łowcy.

Jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech krótkowłosych kotów brytyjskich jest ich futro. Jest bardzo gęste, co sprawia, że w dotyku przypomina plusz. Dodatkowo, kolejnymi charakterystycznymi cechami tych kotów są ich duże oczy pełne policzki - szczególnie u samców.

Budowa Kot duży lub średniej wielkości.
Głowa Okrągła, masywna i szeroka, z krótkim i prostym nosem.
Uszy Małe, nieznacznie zaokrąglone na czubkach. Szeroko rozstawione.
Oczy Duże i okrągłe. Rozstawione szeroko od siebie.
Ciało Dobrze umięśnione, krępe. Szeroka klatka piersiowa, plecy i ramiona mocne i solidne.
Kończyny Krótkie i masywne, zakończone okrągłymi łapami.
Ogon Krótki i gruby, zaokrąglony na końcu.
Futro Krótkie i gęste, nie leży gładko na ciele.