Historia rasy

Koty bengalskie powstały ze skrzyżowania kotka bengalskiego (prionailurus bengalensis) oraz zwykłych kotów domowych. W 1961 roku, Jean Mill, w ramach pracy badawczej, sprowadziła z Azji samicę dzikiego kota bengalskiego. Zwierzęta te w owym czasie były zagrożone wyginięciem, gdyż były przedmiotem polowań, z uwagi na swoje piękne futro oraz chęci posiadania przez ludzi egzotycznego zwierzaka. Aby sprowadzona prionailurus bengalensis nie czuła się samotna, otrzymała do towarzystwa czarnego kota domowego. Jak się okazało, oba koty doszły szybko do międzygatunkowego porozumienia, którego rezultat pojawił się jakiś czas później w postaci małej, nakrapianej kotki. Pomimo tego, dalsza hodowla hybryd została zawieszona.

Kolejnym krokiem w rozwoju tej rasy były badania nad białaczką kotów domowych prowadzone przez dr Willarda Centerwalla oraz dr Raoula Benveniste. Choroba, która swym przebiegiem była bardzo podobna do jej ludzkiego odpowiednika, powodowana jest przez wirusa, który jak się okazało, nie występuje wśród dzikich kotów bengalskich. Naukowcy postanowili więc stworzyć międzygatunkową hybrydę w celu sprawdzenia przebiegu tej choroby u otrzymanych kotów, co miało pomóc w leczeniu ludzi. Hodowla kotów nigdy nie była celem samym w sobie dla dr. Centerwalla, jednak w 1980 roku przekazał on Jean Mill kilka kociąt z pierwszego pokolenia potomnego. Pozostałe kocięta nabył inny hodowca, jednak ostatecznie przekazał je również J. S. Mill.

Jean Mill rozpoczęła ponownie program hodowlany, musiała się jednak zmagać z kilkoma problemami - kocury z pierwszego pokolenia były bezpłodne (ten problem nie jest rozwiązany do dziś - kocury są płodne dopiero od czwartego pokolenia), koty bengalskie były również płoche i skłonne do agresji. Dobierając odpowiednich partnerów, udało się złagodzić temperament na tyle, aby przypominały koty domowe. Cel ten został osiągnięty i udało się wyhodować "idealnego" kota bengalskiego, który wzbudził zachwyt na wielu wystawach, szczególnie swym pięknym umaszczeniem oraz łagodnością w stosunku do ludzi

Charakter

Koty bengalskie, z powodu swojego pochodzenia, uznawane są często za trudne w utrzymaniu, jednak nie jest to zgodne z prawdą. Są energiczne, ale też przyjazne i inteligentne. bengale łatwo i szybko uczą się - niektóre osobniki chętnie aportują i uważają to za niezwykłą zabawę. Ogromne zasoby energii kotów bengalskich sprawiają, że potrzebują dużo ruchu. Gdy tylko nauczą się chodzić na smyczy, mogą domagać się spacerów (np. miaucząc i drapiąc w drzwi). Bengale odziedziczyły również po swoich dzikich przodkach instynkt łowiecki - jednak będą polować nie tylko na gryzonie i ptaki - są świetnymi pływakami i ciągnie je do wody - mogą więc polować również na małe ryby, np. w przydomowym oczku wodnym. Woda im nie straszna, więc nie ma się czemu dziwić, gdy kot bengalski wejdzie pod prysznic lub do wanny. Koty te przywiązują się bardzo mocno do swego opiekuna, ale lubią również towarzystwo dzieci oraz innych zwierząt domowych.

Wygląd

Koty bengalskie umaszczeniem przypominają małe leopardy, co jest ich cechą charakterystyczną. Futro tych zwierząt jest miękkie oraz gęste, a plamki na sierści przyjmują różne konfiguracje: mogą być okrągłe, tworzyć pasy lub inne wzory. Najczęściej spotykanym kolorem umaszczenia kotów bengalskich jest brązowo-czarny, jednak istnieją również koty tej rasy o biało-szarym futrze.

Głowa Szeroka, z zaokrąglonymi konturami, dłuższa niż szersza. Mała w proporcji do ciała.
Uszy Średnie lub duże, krótkie i szerokie u nasady. Umieszczone z dala od siebie.
Oczy Owalne, mogą mieć lekko migdałowy kształt, umieszczone z dala od siebie i pod niewielkim kątem w kierunku podstawy uszu.
Szyja Gruba i muskularna, długa w proporcji do ciała.
Ciało Długie i smukłe, krzepkie, nigdy delikatne. Bardzo umięśnione, szczególnie u samców.
Kończyny Średnio długie, tylne dłuższe niż przednie.
Ogon Gruby i średniej długości, z zaookrągloną końcówką.
Futro Sierść krótka do średniej, gęsta i miękka w dotyku.