Historia rasy

Jak wskazuje sama nazwa tej rasy, koty syberyjskie pochodzą z terenów Syberii położonych w dzisiejszej Rosji. Były tam powszechnie wykorzystywane nie tylko jako łowcy myszy, niektóre podania wspominają także o wykorzystywaniu ich jako stróży - według tych podań potrafiły one mruczeniem ostrzec o zbliżających się obcych.

Pomimo swej długiej historii, rasa ta była przez długi czas znana jedynie w Rosji. Brakowało również jednolitego standardu rasy dla tych kotów. Oba te fakty miały związek z ustrojem panującym wówczas w ich ojczyźnie. W czasach, gdy szalał tam totalitarny reżim, granice były zamknięte nie tylko dla ludzi, ale także dla zwierząt. Dodatkowo, gdy na całym świecie tworzyły się nowe organizacje zrzeszające hodowców i miłośników kotów, a istniejące zyskiwały na popularności i prestiżu, komuniści uznawali hodowle kotów rasowych za burżuazyjną fanaberię.

Na szczęście żaden totalitarny ustrój nie ma skłonności do wiecznego trwania, tak więc gdy nastały lepsze czasy, powrócono do hodowli kotów syberyjskich, a w Rosji zaczęły masowo powstawać kluby i organizacje zrzeszające hodowców. Każde ze stowarzyszeń opracowało własny standard dla tych kotów, co w przyszłości miało doprowadzić do wielu nieporozumień, gdyż standardy te bardzo często znacznie się między sobą różniły.

Do Europy koty syberyjskie sprowadzone zostały dopiero w 1989 roku przez małżeństwo miłośników kotów z ówczesnego NRD, państwo Schultz. Będąc w Rosji, wspomniana para zachwyciła się tymi kotami, zakupili więc kilka z nich od hodowców i przywieźli je ze sobą. Rasa szybko zyskała na popularności i równie szybko trafiła do innych krajów, także do Polski (co ciekawe, prawdopodobnie już pod koniec 1989 roku, chociaż niektóre źródła podają rok 1990). Wspomniane wcześniej niejednolite standardy były przyczyną zamieszania, gdyż koty syberyjskie sprowadzane z różnych rejonów Rosji potrafiły się mocno od siebie różnić. Wkrótce rozpoczęto prace nad stworzeniem jednolitego standardu, jednak oficjalnie uznane zostały dużo później: w 1997 roku przez CFA, a rok później przez FIFe.

Koty Neva Masquerade wywodzą się z kotów syberyjskich i różnią się od nich jedynie ubarwieniem. O ile koty syberyjskie mogą występować w zasadzie w dowolnym kolorze, Neva Masquerade może mieć jedynie ubarwienie typu colorpoint.

Majętni ludzie, a szczególnie władcy w dawnych czasach, otaczali się wieloma niezwykłymi i pięknymi oraz niedostępnymi dla zwykłego człowieka przedmiotami. Ich zwierzęta musiały często spełniać dokładnie te same kryteria. Dziś uważamy koty syberyjskie za piękne i niezwykłe, jednak w Rosji pod rządami carów były one na tyle powszechne, że niczym dziwnym było spotkanie takiego kota na ulicy. Popularne wśród wyższych warstw społecznych były bardziej egzotyczne koty, a szczególną popularnością cieszyły sie koty syjamskie. Popularność jednak przemija i w okolicach XVII wieku, gdy populacja pałacowych syjamów bardzo się zwiększyła, spowszedniały i straciły swą unikalność, trafiły więc w końcu na ulice. Krzyżowały się tam swobodnie z kotami syberyjskimi i w ten sposób do populacji tych drugich trafił gen odpowiadający za ubarwienie typu colorpoint. Gdy podjęto próby hodowli kotów syberyjskich, w niektórych miotach, oprócz "normalnie" ubarwionych kociąt, na świat przychodziły również takie z jasnym ciałem oraz ciemnymi kończynami, ogonem i pyszczkiem.

Niektórzy z hodowców dostrzegli potencjał w tym ubarwieniu i rozpoczęli planową hodowlę w celu uzyskania większej ilości takich kotów. Popularność kotów z umaszczeniem typu point skłoniło FIFe do uznania Nev za osobną rasę. Inne stowarzyszenia felinologiczne, jak na przykład CFA, nie uznają rasy Neva Masquerade, zamiast tego określają je jako koty syberyjskie z ubarwieniem colorpoint.

Charakter

Jedną z najczęstszych cech charakteru, którą podkreślają właściciele i hodowcy tych kotów, jest brak chęci do niszczenia przedmiotów w otoczeniu. Oczywiście, drapak wciąż jest konieczny, jednak właściwie wychowane i nie zestresowane koty syberyjskie nie będą wyżywały się na meblach. Jakkolwiek konieczne jest chowanie niewielkich przedmiotów, które możemy zostawiać na powierzchniach dostępnych dla kota, gdyż może je omyłkowo wziąć za zabawkę.

Koty te mocno przywiązują się do swych właścicieli, uwielbiają też ich towarzystwo, tak więc możesz spodziewać się po kocie tej rasy, że będzie towarzyszył ci w wykonywaniu codziennych obowiązków. Gdy wrócisz z pracy, będzie pędził do drzwi gdy tylko usłyszy skrobanie klucza, aby cię przywitać (i możliwe, że cicho pomiauczeć, że tęsknił). Gdy w domu będą goście, nie spodziewaj się, że kot syberyjski schowa się w jakimś zakamarku, tak jak koty niektórych innych ras. Zamiast tego, będzie zabiegał o uwagę twoich gości, gdyż koty te uwielbiają wręcz towarzystwo przyjaznych im osób.

Oprócz tego, koty syberyjskie mają dużo energii i uwielbiają się bawić. Preferencje dotyczące zabaw mogą się różnić w zależności od osobnika, ale często ulubioną zabawą tych kotów jest aportowanie, co więcej niektóre z nich potrafią podejść do właściciela i upuścić koło niego ulubioną zabawkę, aby ten im ją chwilę porzucał! Są bardzo inteligentne, a uczenie ich nowych sztuczek jest proste i przyjemne.

Przodkowie nowoczesnych kotów syberyjskich zamieszkiwali lasy i polowali nie tylko na gryzonie, ale także na ryby w strumieniach, zamiłowanie do wody przetrwało w tej rasie do dnia dzisiejszego, tak więc nie powinno dziwić, gdy kot syberyjski będzie próbował wejść do wanny, czy pływać w oczku wodnym. Z "dzikich" czasów pozostało również zamiłowanie do wysokich i, dość często, niestabilnych miejsc - mogą próbować, na przykład, balansować na szczycie otwartych drzwi.

Zdrowie i pielęgnacja

Koty syberyjskie są generalnie zdrowe, tak jak mogłoby sugerować ich dzikie pochodzenie, jednak mogą mieć skłonność do chorób serca. Właściwie zadbane, powinny dożyć do wieku około 15 lat lub więcej.

Gęsta, potrójna sierść tych kotów powinna być porządnie szczotkowana kilka razy w tygodniu, często zalecane jest nawet codzienne czesanie. Wiosną i jesienią, gdy koty te naturalnie zrzucają sierść, częstotliwość zabiegów pielęgnacyjnych powinna się zwiększyć. Nie trzeba ich często kąpać - na szczęście, gdyż sierść kotów syberyjskich jest bardzo odporna na wodę i zmoczenie kota do tego stopnia, aby dało się dobrze rozprowadzić szampon może być bardzo trudne. Należy również pamiętać, że obcinanie pazurów u tych kotów nie jest zalecane.

Koty te lubią przebywać na zewnątrz, jednak z oczywistych powodów nie powinno puszczać się ich samopas. Jeśli to możliwe, idealnym rozwiązaniem jest dostęp do ogrodzonej i osiatkowanej woliery.

Koty syberyjskie, a w szczególności samice, są uważane za koty hipoalergiczne, a za tę właściwość ma odpowiadać niższa niż u innych kocich ras produkcja białka Fel d1. Niestety, nie jest to zbyt dobrze udokumentowane.

Umiarkowany temperament tych kotów sprawia, że nadają się dla rodzin z dziećmi. Zaakceptują również towarzystwo innych zwierząt, jednak lubią dominować nad domowym stadem, tak więc nowe zwierzęta należy wprowadzać ostrożnie.

Wygląd

Jeśli chodzi o wielkość, koty syberyjskie ustępują pola jedynie Maine Coonom. Posiadają bardzo gęstą sierść, składającą się z półdługich włosów okrywowych, oraz podwójnego podszerstka. Sierść formuje u nich charakterystyczną kryzę wokół głowy. Samce mogą osiągnąć do ponad 10 kilogramów, samice do 6.

Głowa Długość nieco większa niż szerokość, z lekko zaokrąglonym czołem i dobrze rozwiniętymi, wysoko osadzonymi kośćmi policzowymi i delikatnie cofniętą brodą.
Uszy Średniej wielkości, szerokie i szeroko otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach. Są szeroko rozstawione i nachylone ku przodowi.
Oczy duże i lekko owalne, są osadzone z dala od siebie.
Ciało Muskularne, z mocnym kośćcem i szeroką klatką piersiową.
Kończyny Średniej długości proporcjonalnie do tułowia, grube i mocne, zakończone dużymi, okrągłymi łapami. Z pomiędzy palców wystają pęczki długich włosów.
Ogon Szeroki u nasady, stopniowo zwężająco się. Sierść na ogonie jest równomiernie puszysta, gęsta i długa. Średniej długości, powinien od postawy sięgać do łopatek.
Futro Bardzo gęste i półdługie. Twardy włos okrywowy. W porze zimowej ma zwarty, podwójny podszerstek, w letniej nieznaczny. Sierść tworzy grzywę i kołnierz. Na szyi, za grzywą sierść jest trochę krótsza. Występuje w wielu kolorach, oprócz czekoladowego, liliowego, cynamonowego. Wersja z oznaczeniami typu point nazywana jest Neva Masquerade.