Historia rasy

Mogłoby się wydawać że olbrzymia popularność kotów perskich będzie szła w parze z dokładną znajomością ich historii. Niestety, nic bardziej mylnego - dokładne pochodzenie tych długowłosych kotów jest w zasadzie nieznane. Dodatkowo, żadne dowody nie wskazują na istnienie w Afryce jakiegokolwiek gatunku kota długowłosego, który mógłby być przodkiem dzisiejszych persów. Jakby tego było mało, niedawne badania genetyczne wskazują iż nowożytne koty perskie nie są wcale spokrewnione z kotami żyjącymi na bliskim wschodzie, zamiast tego, są krewnymi zachodnioeuropejskich kotów. Jak wywnioskowali sami naukowcy prowadzący te badania, mimo że koty perskie mogą pochodzić z dawnej Persji, obecnie żyjący przedstawiciele tej rasy bezpowrotnie utraciły informacje genetyczne, które by na to wskazywały.

Pierwsze udokumentowane wzmianki o długowłosych kotach z Persji pochodzą z pierwszej połowy XVII w. Pierro della Valle, włoski podróżnik, przywiózł do swej ojczyzny z wyprawy do Persji długowłose koty. W tym samym czasie koty te miały trafić również do Francji w towarzystwie innego podróżnika, Nicholasa-Claude Fabri de Peiresc. Po jakimś czasie rasa ta trafiła na Wyspy Brytyjskie.

Musiało jednak upłynąć sporo wody w rzekach, aby koty perskie zdobyły popularność. Pierwszy udokumentowany przypadek pokazania kota perskiego na wystawie miał miejsce w 1871 roku w Londynie. W miarę, jak persy zaczęły zyskiwać sławę, hodowcy musieli zmierzyć się z pewnym problemem - koty, nazywane wtedy persami, wyglądały praktycznie tak samo jak inna rasa - angora turecka. W tamtych czasach w niektórych kręgach popularne było przekonanie że angory i persy to te same koty i nie ma żadnego sensu rozróżniania tych dwóch ras. Obraz tego, jak myślano o persach w tamtych czasach odda najlepiej luźny przekład cytatu z książki "The Book of the Cat", autorstwa Francisa Simpsona:

"Cechy rozróżniające Angory i koty perskie są tak nikłe, iż musicie mi wybaczyć, że całkowicie pominę istnienie klasy kotów nazywanej Angora."

Inni, przeciwnie do autora powyższego cytatu, całkowicie odrzucali istnienie kota perskiego jako rasy i nazywali je angorami. Hodowcy jednak nie pogodzili się z takim obrotem spraw i poprzez selektywną hodowlę spowodowali, iż koty perskie dało się odróżnić od angor na pierwszy rzut oka.

Nie była to jednak jedyna zmiana w wyglądzie persów. W latach 50 XX wieku pojawiła się mutacja, która skutkowała spłaszczoną twarzą. Koty te szybko zyskały na popularności, jednak ze względu na problemy zdrowotne, które przy okazji powodowała, koty perskie z płaskim pyszczkiem tak samo szybko zaczęły tracić zdobytą popularność. Hodowcy jednak się nie poddali i uzyskali koty z pożądanym wyglądem, jednak nie aż tak chorowite. Nowe oblicze persów znów zyskało na popularności, a wiele organizacji felinologicznych w swoich standardach wpisało płaski pyszczek jako wymóg. Dziś można spotkać oba warianty kotów perskich, gdyż niektórzy hodowcy wciąż kontynuują chów klasycznych persów.

W kolejnych latach podjęto również próby skrzyżowania kotów perskich z kotami syjamskimi, co zaowocowało pojawieniem się persów colorpoint. Tak umaszczone koty nazywa się kotami himalajskimi, niektóre organizacje felinologiczne uznają je za osobną rasę, niektóre zaś umaszczenie typu point uznają za jedno z możliwych u persów.

Koty perskie skrzyżowano również z kotami amerykańskimi krótkowłosymi, co spowodowało powstanie nowej rasy - kotów egzotycznych.

Charakter

Koty perskie to prawdziwi koci arystokraci. Znane są ze swojego łagodnego i spokojnego usposobienia, oraz upodobania do również cichych i spokojnych domów. W przeciwieństwie do niektórych innych ras, persy nie lubią przebywać na wysokościach - nie będą wspinały się na meble, ani po firanach lub zasłonach. Jedynie koty himalajskie, przez domieszkę kota syjamskiego, będą bardziej aktywne.

Ich głos opisywany jest często jako melodyjny i miły dla ucha, jednak nie używają go zbyt często. Okazjonalne miauknięcie czy dwa w celu zwrócenia uwagi to w zasadzie wszystko, co można usłyszeć od kota perskiego.

Mocno przywiązują się do właścicieli, jednak nie podążają za nimi krok w krok. Koty perskie są raczej stacjonarne i wolą po prostu poczekać na swoim ulubionym miejscu na kanapie, aż człowiek w końcu zwróci uwagę na kota.

Niezbyt lubią hałas i zamieszanie, tak więc jeśli pers ma dobrze czuć się w domu w którym są również inne zwierzęta, muszą one mieć również spokojny charakter. To samo tyczy się także relacji z dziećmi - kot perski nie będzie miał nic przeciwko spokojnym zabawom czy delikatnemu głaskaniu przez dziecko, jednak ciągnięcie kota po domu czy gonienie go nie sprawią że pers będzie szczęśliwy.

Zdrowie i opieka

Jeśli chcesz mieć kota perskiego, musisz pokochać czesanie. Futro persów, chociaż piękne, jest tak gęste i długie, że koty te mogą mieć spory problem z utrzymaniem go w idealnym porządku samodzielnie. Codzienne czesanie jest tu koniecznością - sierść pozostawiona sama sobie będzie zbijać się w kołtuny, które nie dość że nie będą ładnie wyglądać, to będą powodować dyskomfort u kota. Częste czesanie sprawi również, że martwe włosy, zamiast osadzać się na losowych powierzchniach będą usuwane z kota w kontrolowany sposób.

Baczną uwagę należy również zwrócić w stronę kuwety. Odpowiedni żwirek i częste jej sprzątanie są również koniecznością - w przeciwnym wypadku do sierści kota perskiego po wizycie w kuwecie mogą przykleić się różne, znajdujące się zazwyczaj w takich miejscach substancje, które zostaną później rozniesione po całym domu. Dodatkowo, jeśli kuweta nie będzie czysta, pers może w końcu po prostu przestać z niej korzystać, wybierając zamiast tego inne, w jego przekonaniu bardziej higieniczne miejsca.

Koty perskie dobrze sobie radzą przebywając jedynie w mieszkaniu, co więcej, w żadnym wypadku nie powinny być kotami wolno chodzącymi na zewnątrz. Nie poradzą sobie zbyt dobrze w starciu z innymi kotami lub psami, czy innymi zagrożeniami mogącymi czyhać na wolności. Raz na jakiś czas można oczywiście wyjść z kotem perskim na spacer na smyczy, po nim należy jednak kota dokładnie wyszczotkować, aby pozbyć się wszystkiego co mogło się do niego po drodze przyczepić.

Właściwie pielęgnowane koty perskie mogą dożyć wieku 17 lat. Niestety, ze względu na charakterystyczny kształt głowy u nowoczesnych persów, są one podatne na choroby układu oddechowego oraz oczu.

Wygląd

Nie sposób pomylić persa z inną rasą - koty te mają dużą, okrągłą głowę z dużymi okrągłymi oczami. Nos, nawet u tradycyjnie wyglądających kotów perskich jest krótki. Sierść tych kotów jest długa i obfita oraz może występować w praktycznie każdym kolorze lub wzorze umaszczenia i jest jedwabista w dotyku.

Rozmiar Średni do dużego.
Głowa Okrągła i masywna, szeroka. Zaokrąglone czoło i pełne policzki. Krótki, szeroki nos, z dobrze widocznym stopem. Szeroka i mocna szczęka.
Uszy Małe, zaokrąglone na końcach, owłosione od środka.
Oczy Duże i okrągłe, osadzone daleko od siebie.
Szyja Krótka i solidna.
Ciało Szeroka klatka piersiowa, masywne ramiona i plecy. Mocno umięśnione.
Kończyny Krótkie i grube, zakończone dużymi, okrągłymi łapami z tufkami pomiędzy palcami.
Ogon Krótki, ale proporcjonalny do reszty ciała. Gęsto porośnięty długą sierścią.
Futro Długa i gęsta sierść, z grzywą na ramionach i piersi. Jedwabista w dotyku.