Historia rasy

Koty burmskie, lub burmańskie, jak niekiedy są określane, na początku występowały natywnie na terenach dawnej Birmy.  Hodowane były tam przez buddyjskich mnichów i pełniły zapewne bardzo ważną rolę łowców gryzoni w ich świątyniach, a także pałacach możnych. Podobnie jak w przypadku kotów birmańskich, wierzono, że dusza zmarłego, przed osiągnięciem nirwany zamieszkiwała przez jakiś czas w ciele jednego z tych kotów. Sam kot, po swej śmierci, miał wstawiać się u Buddy za swym duchowym współlokatorem. Z tego powodu, koty burmskie były często otaczane niezwykłą czcią i uwielbieniem.

Reszta świata o kotach burmskich usłyszała dużo później. Podczas pierwszej nowożytnej kociej wystawy, zorganizowanej w londyńskim Crystal Palace przez Harrisona Weira w 1889 roku, zaprezentowano między innymi dwa warianty kotów syjamskich. Jeden z owych wariantów był brązowy i w pewnym stopniu przypominał dzisiejsze koty burmańskie, większą popularność zdobyły jednak klasyczne, jasne syjamy. Z tego powodu brązowa odmiana stawała się coraz rzadsza, aż praktycznie zniknęła z wystaw i hodowli. Podejmowane później próby ponownego wprowadzenia brązowych kotów na salony i uznania ich za osobną rasę spaliły na panewce - uzyskano jedynie czekoladową odmianę kota syjamskiego.

Kilkadziesiąt lat później, w latach 30 XX wieku, emerytowany lekarz US Navy, Joseph Thompson, przebywał przez pewien czas w buddyjskiej świątyni w Tybecie. W światyni zamieszkiwały również krótkowłose, brązowe koty, którymi zaczął się interesować, do tego stopnia, że w podróż powrotną zabrał ze sobą jedną kotkę, którą nazwał Wong Mau. Od niej właśnie pochodzą wszystkie nowożytne koty burmskie, które spotkać można na wystawach lub u hodowców.

Niestety, Thompson zabrał ze sobą jedynie tą kotkę, tak więc aby doczekać się jej potomstwa, musiał skorzystać z usług kocura innej rasy. Wybór padł na kota o imieniu Tai Mau, kota syjamskiego o klasycznym wyglądzie. Niektóre z urodzonych przez Wong Mau kociąt były podobne do matki, a niektóre do ojca, co wskazywało, iż sama Wong Mau musiała być krzyżówką pomiędzy naturalnym kotem burmskim, a syjamem - dziś podobne koty określamy mianem kotów tonkijskich. Dopiero dalsze krzyżowanie utrwaliło pożądane cechy kotów burmskich i kolejne mioty kociąt zostały fundamentem nowoczesnej hodowli tej rasy.

W 1936 roku amerykańskie towarzystwo miłośników kotów, CFA, oficjalnie uznało nową rasę. Co ciekawe, już 10 lat później decyzja ta została cofnięta, gdyż hodowcy, chcąc szybko zwiększyć populację kotów burmskich, krzyżowali je bez opamiętania z syjamami, co doprowadziło do rozwodnienia się cech charakteryzujących rasę. Niektórzy hodowcy podjęli więc starania, aby je odtworzyć, ich wysiłek został nagrodzony ostatecznie w 1954 roku, gdy koty burmskie zostały ponownie wpisane na listę oficjalnie uznanych ras.

Zainteresowanie tą rasą odżyło również na starym kontynencie. W Anglii rozwój tej rasy poszedł jednak inną drogą, co sprawiło, że obecnie koty burmskie mają dwa standardy: "klasyczny", nazywany również europejskim, oraz amerykański. Doprowadziło to do sytuacji, w której nie wszystkie towarzystwa uznają oba warianty kotów burmańskich. Co więcej, GCCF, najważniejsza angielska organizacja zrzeszająca hodowców, zabrania rejestracji jakichkolwiek kotów burmskich importowanych z USA, w celu ochrony tradycyjnego fenotypu.

Charakter

Koty burmskie są niesamowicie przyjazne i pełne energii. Nawet dorosłe potrafią niekiedy zachowywać się jak kocięta i nalegać na zabawę. Są przy tym również ciekawskie, przez co należy się spodziewać po kocie tej rasy, iż będzie nieustannie zwiedzał całe mieszkanie i znał doskonale wszystkie zakamarki.

Koty te bardzo przywiązują się do ludzi. Do tego stopnia, że nie jest zalecane, aby kot burmański był pozostawiany sam sobie na długo - na psychice kota odbić się może nawet codzienna samotność przez większość dnia, gdy jego ludzie są w pracy. Koty burmskie dobrze dogadują się z innymi zwierzakami, tak więc obecność innego kota czy psa może tu nieco pomóc.

Gdy opiekunowie są w pobliżu, koty burmskie uwielbiają, gdy uwaga jest skupiona właśnie na nich. Szczególnie przodują w tym kotki, będą podążały za człowiekiem po całym domu, nadzorując przygotowywanie posiłków, czytanie książek, pracę na komputerze i inne tego typu aktywności. Kocury są spokojniejsze i mogą być typowymi kotami nakolankowymi, jednak również będą bardzo interesowały się zajęciami swego opiekuna.

To bardzo inteligentne koty, mogą nauczyć się wielu sztuczek i bardziej skomplikowanych zabaw, także aportowania. Dobrze jest wyposażyć kota burmańskiego w interaktywne zabawki, oprócz zwykłych, co pozwoli zaspokoić kocią ciekawość.

Charakter kotów burmskich sprawia, że nieźle nadają się dla rodzin z dziećmi. Należy jednak nauczyć dzieci aby postępowały delikatnie z kotem, wtedy możemy mieć pewność, że zarówno kot, jak i dzieci, będą zadowolone ze swego towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja

Jak większość kotów krótkowłosych, koty burmskie są w zasadzie bezobsługowe, jednak aby futerko kota było w jak najlepszej kondycji, zalecane jest czesanie raz w tygodniu. Usunie to część martwych włosów i pomoże w zachowaniu pięknego wyglądu.

U przedstawicieli tej rasy stwierdzono dość sporo chorób, serca, układu kostnego i mięśni, spośród których niektóre mogą mieć podłoże genetyczne. Dobrzy hodowcy starają się jednak nie rozmnażać dalej źle rokujących osobników, tak więc biorąc pod swój dach kota z takiej hodowli, prawdopodobieństwo iż kot zachoruje się zmniejsza. Właściwie pielęgnowany, kot burmski powinien dożyć od 10 do 16 lat.

Wygląd i standard rasy

To średniej wielkości koty. Prawidłowa waga, w zależności od płci, wacha się od 3 do 4 kilogramów. Charakterystyczne dla tej rasy jest nieco jaśniejsze futro w dolnych partiach ciała.

Budowa Średniej wielkości, elegancki kot. Wszelkie podobieństwa do kotów syjamskich uznawane są za wadę.
Głowa Okrągła, z zaokrąglonym czołem. Kości policzkowe są wysokie, u kocurów dodatkowo wyraźnie widoczne.
Uszy Średniej wielkości, szerokie u podstawy, z delikatnie zaokrąglonymi czubkami. Szeroko rozstawione, z profilu nieznacznie pochylone do przodu.
Oczy Duże i rozstawione szeroko od siebie.
Ciało Średniej długości, muskularne i kompaktowe. Prosty grzbiet, klatka piersiowa zaokrąglona.
Kończyny Smukłe i proporcjonalne do ciała, zakończone małymi, owalnymi łapami.
Ogon Średniej długości, średniej grubości u podstawy, zwężający się do zaokrąglonej końcówki.
Futro Krótkie, lśniące i jedwabiste. Ściśle przylegające do ciała.