Zdjęcie główne - autor: Sheila Bormann / commons.wikimedia.org

Historia rasy

Na przełomie sierpnia i września 1981 roku, baronessa Miranda Von Kirchberg zakupiła, dla swego męża, perskiego szynszylowego kocura o imieniu Jemari Sanquist. Kot ten, jako że oczekiwał na sterylizację, trzymany był w zamkniętym pomieszczeniu. Nie bez powodu, gdyż w posiadłości, oprócz niego, był jeszcze jeden przedstawiciel jego gatunku - kotka Burmska, Bambino Lilac Faberge, która wkrótce miała zostać bliżej zapoznana z innym kotem jej rasy w celu przedłużenia linii. W takiej sytuacji, spotkanie obu tych kotów byłoby wysoce niewskazane.

Gdy pewnej nocy, jak zwykle, swą pracę rozpoczął sprzątacz, nic nie wskazywało na to, że zdarzy się coś niezwykłego. Jednak ów sprzątacz popełnił, wspomnianą we wstępie, pomyłkę - przez przypadek nie domknął drzwi do pokojów, w których trzymane były koty. Zarówno Sanquist, jak i Faberge, szybko odkryły że więżące je bariery zostały usunięte, mogły więc już bez przeszkód poddać się zewowi natury.

Faberge została później wysłana, aby spotkać się ze swym docelowym partnerem, jednak po jej powrocie, 11 października 1981 roku, urodziła ona cztery kocięta, które były wyraźnie różne od spodziewanych. Stało się jasne, że ojcem tych czterech kotek nie był kot Burmski. Ich niecodzienny wygląd zachwycił właścicieli, do tego stopnia, że zdecydowali się oni ich nie sterylizować, zamiast tego rozpocząć ich hodowlę. Cztery kotki, Galatea, Gemma, Gabriella i Gisella, zostały skrzyżowane z kotami burmskimi, a ich potomstwo zachowało cechy nowej rasy. Baronessa zaczęła ją promować, co w końcu doprowadziło do oficjalnego uznania rasy Burmilla przez stowarzyszenia i organizacje felinologiczne.

Charakter

Hodowcy i właściciele Burmilli często opisują te koty jako czułe i delikatne, a przy tym pełne energii. Są bardzo ruchliwe i żywe, mają przy tym tendencję do wspinania się jak najwyżej się da, czasem nawet po swoich właścicielach, aby usiąść na ramieniu. Dla Burmilli przyda się wysoki drapak, dzięki niemu kot będzie mógł poćwiczyć wspinaczkę na przedmiocie do tego przeznaczonym, co powinno zmniejszyć chęć do wspinania się na meble, jednak nie do zera, gdyż Burmille są z natury ciekawskie i nie ominą okazji do sprawdzenia interesujących ich zakamarków.

Kochają zabawę i wręcz kocięcą do niej chęć mogą przejawiać w dorosłości. Jeśli Burmilla chce się bawić, a w pobliżu nie będzie akurat żadnej przeznaczonej dla kota zabawki, taką zabawką stać się może cokolwiek, tak więc trzeba pamiętać o usuwaniu nieopatrznie położonych drobnych przedmiotów, którymi mógłby zainteresować się kot. Najbardziej jednak Burmille lubią zabawę z ludźmi, a także pieszczoty na które mogą nalegać. Mogą zrobić wiele, aby znaleźć się w centrum uwagi swoich opiekunów, także używając swojego głosu, gdyż są bardzo gadatliwe.

Burmille są inteligentne i łatwo się uczą, obsługa interaktywnych kocich zabawek powinna przychodzić tym kotom bez trudności. Podobnie jak nauka obsługi klamki u drzwi, czy zapamiętanie miejsc gdzie nie mogą wchodzić (przynajmniej gdy opiekun jest w pobliżu).

Przywiązują się do swych właścicieli, mogą być jednak, przynajmniej z początku, nieufne w stosunku do gości w domu. Szukają kontaktu z ludźmi i będą starały się przebywać jak najbliżej swych opiekunów, czy to podczas codziennych zajęć, czy podczas snu, wchodząc do łóżka. Nadają się również do domów z dziećmi, oczywiście pod warunkiem, że dzieci będą delikatne w stosunku do kota. Burmillom nie przeszkadza również obecność przyjaznych kotom psów.

Zdrowie i pielęgnacja

Wspaniałe futerko Burmilli może być podatne na powstawanie kołtunów, szczególnie u długowłosej wersji tych kotów. Wymagane jest więc częstsze czesanie, dla kotów o krótkiej sierści co najmniej raz w tygodniu, a u długowłosych dwa lub trzy. Poza tym, koty te są w zasadzie bezobsługowe, poza innymi standardowymi kocimi zabiegami pielęgnacyjnymi.

Burmille są ogólnie zdrową rasą, niektóre osobniki mogą mieć jednak problemy z nerkami. Właściwie pielęgnowane, koty te powinny żyć od 10 do 15 lat, lub dłużej.

Wygląd i standard rasy

Jako, że Burmille to wynik krzyżówki długowłosych persów z krótkowłosymi kotami burmskimi, mogą występować w dwóch wersjach: krótkowłosej i długowłosej. Standardy niektórych organizacji, w tym FIFe, nie przewidują jednak długowłosych Burmilli i zbyt długie futro uznawane jest za wadę. Gen odpowiedzialny za długie futro jest recesywny, tak więc może się zdarzyć, że długowłose kocięta pojawią się w miocie, którego rodzicami są krótkowłose koty. Ich futro ma jedwabistą teksturę. To jednak wygląd samej sierści jest cechą charakterystyczną tych kotów: Burmille mają srebrzystą sierść, której czubki są cieniowane innym kolorem. Sprawia to, że kontrast pomiędzy srebrzystym podszerstkiem a owymi cieniowanymi włosami jest doskonale widoczny, tworząc trudny do pomylenia wzór. Klasycznie Burmille mają szare cieniowanie, jednak występują również inne barwy. Są to średniej wielkości koty, ważące w przedziale od 3 do 6 kilogramów.

Budowa Elegancki kot średniej wielkości.
Głowa Delikatnie zaokrąglony czubek głowy, szeroka na poziomie brwi, delikatnie zwężająca się do kształtu stępionego klina. Z profilu, czubek nosa i podbródek powinny być w jednej linii.
Uszy Średnie do dużych, szerokie u podstawy z nieznacznie zaokrąglonymi czubkami. Z profilu ustawione z delikatnym pochyleniem w przód. Oglądane z przodu, zewnętrzna linia uszu powinna tworzyć jedność z kształtem głowy, jednak nie u niektórych dorosłych samców, które mają pełne policzki.
Oczy Duże, szeroko rozstawione i ustawione z nieznacznym pochyleniem względem siebie.
Ciało Średniej długości i wielkości z prostym grzbietem i zaokrągloną piersią.
Kończyny Smukłe z mocnym kośćcem, tylne nogi nieznacznie dłuższe niż przednie. Zakończone owalnymi łapami.
Ogon Średni do długiego, średniej szerokości u podstawy, nieznacznie zwężający się do zaokrąglonej końcówki.
Futro Krótkie, gęste i jedwabiste. Leżące prawie płasko, jednak z wystarczającą ilością podszerstka, aby sierść była delikatnie uniesiona. Srebrzysty podszerstek, wraz z kontrastowo cieniowanymi, srebrzystymi u podstawy włosami okrywowymi. Delikatne pręgowania mogą być obecne jedynie w niektórych miejscach: na pyszczku, ogonie, plecach i łapach.