Historia rasy

Czasem można spotkać wersję historii tej rasy, gdzie kotki były dwie - jedna została nazwana Panda, a druga Shulamith. Kotki te miały być nierozłączne, aż do dnia w którym podmuch wiatru zatrzasnął drzwi, pomiędzy którymi stała Panda. Niestety, wypadek ten okazał się dla niej śmiertelny.

Grace Ruga przygarnęła Shulamith, wkrótce pojawiło się również jej potomstwo, które odziedziczyło po niej charakterystyczne, wywinięte do tyłu uszy. Dwa z czterech kotów z pierwszego miotu wyselekcjonowano, a następnie wykorzystano je do stworzenia rasy American Curl.

Wkrótce rasą tych kotów zaczęli interesować się genetycy. Solveig Pflueger oraz Roy Robinson przebadali około 400 tych kotów. Okazało się, że mutacja dotyczy jedynie kształtu uszu i przenoszona jest przez gen dominujący.

W 1986 roku Amerykański Curl został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie, a w 1999 roku koty te zostały oficjalnie uznane przez CFA. Rasa trafiła do Europy w połowie lat 90. ubiegłego wieku. FIFe uznało rasę dopiero w 2003 roku!

Charakter

Amerykańskie Curle są czasem nazywane "kocimi labradorami", lub "kotami Piotrusia Pana". To łagodna i zrównoważona rasa. Curle bardzo lubią dzieci i często szukają ich towarzystwa (co jest dość rzadkie wśród kotów). Koty tej rasy mocno przywiązują się do domowników, a także lubią podążać za swoimi właścicielami krok w krok, podczas wykonywania codziennych obowiązków. Nie są przesadnie gadatliwe czy zaborcze, jak niektóre inne gatunki, choć oczywiście będą zabiegać o uwagę właściciela na różne sposoby. Nie będą jednak w tym nachalne.

Koty te kochają się bawić. Nawet dorosłe osobniki potrafią okazywać entuzjazm, jakiego pozazdrościłyby im małe kocięta. Poza tym, są bardzo inteligentne - z łatwością się uczą, na przykład jak otwierać drzwi. Można je także nauczyć aportowania.

Zdrowie i opieka

Jako stosunkowo świeża rasa, która pojawiła się w sposób naturalny, Amerykańskie Curle nie są "przerasowane". W związku z tym, są ogólnie zdrowe i nie mają skłonności do zachorowań na podłożu genetycznym. Jedynym częstszym problemem u niektórych z tych kotów, mogą być problemy ze słuchem, spowodowane wąskimi kanałami usznymi, w których może osadzać się wosk. Częste sprawdzanie stanu uszu i usuwanie nadmiaru woskowiny jest więc konieczne, aby zachować kota w dobrej kondycji.

Oba warianty Amerykańskich Curli, długowłosy i krótkowłosy, nie wymagają szczególnie częstych i skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych, jeżeli chodzi o sierść. Koty długowłose mają krótki podszerstek, a na ich sierści nie powstają kołtuny. Czesanie raz lub dwa razy w tygodniu powinno wystarczyć, aby kot, zarówno długowłosy jak i krótkowłosy, miał piękną sierść. Podczas cieplejszych miesięcy, częstotliwość czesania powinna się zwiększyć, gdyż Amerykańskie Curle zrzucają wtedy więcej futra. Koty te są dość pedantyczne jeżeli chodzi o kuwetę, należy więc pilnować, aby zawsze była czysta.

Wielu hodowców zaleca, aby Amerykańskie Curle były kotami niewychodzącymi, w celu ochrony przed chorobami i wypadkami oraz, co nie powinno dziwić, przed kradzieżą, do której prowokuje niecodzienny wygląd tych kotów.

Wygląd

Amerykański Curl to rasa która ma smukłe ciało o dobrych proporcjach. Podszerstek występuje w obu wariantach tej rasy, jednak jest on szczątkowy. Do rasy wprowadzano geny innych kotów przez krzyżowanie, stąd ich sierść występuje w wielu kolorach. Ogon tych kotów jest długi, u kotów długowłosych dodatkowo puszysty. U osobników krótkowłosych sierść na ogonie ma taką samą długość jak na reszcie ciała. Najbardziej charakterystyczną cechą tych kotów, od której rasa ta wzięła swą nazwę, są ich uszy: szeroko rozstawione, dość duże u podstawy, z wygiętymi do tyłu końcówkami, co odsłania ich wnętrze. Warto wiedzieć, że uszy zawijają się dopiero od około tygodnia po urodzeniu i swoją końcową krzywiznę osiągają dopiero po około 4 miesiącach. Koty wystawowe powinny mieć uszy zakrzywione, o co najmniej 90 stopni oraz nie więcej niż 180 stopni.

Głowa W kształcie klina, bez płaskich powierzchni. Jej wielkość, w proporcji do korpusu, powinna być średnia.
Uszy Szerokie u podstawy, otwarte, zakrzywione łagodnym łukiem do tyłu.
Oczy Dość duże, w kształcie orzecha włoskiego, umieszczone pod lekkim kątem względem podstawy uszu i szczytem nosa.
Ciało Średniej wielkości, długości około 1,5 raza większej niż wysokość w barkach. Umiarkowanie muskularne.
Kończyny Średnio długie w proporcji do ciała, zakończone średniej wielkości zaokrąglonymi łapami.
Futro W obu wariantach występuje minimalny podszerstek. Sierść jedwabista w dotyku i nie odstająca od ciała. W wariancie długowłosym sierść jest średnio długa, w krótkowłosym - krótka.
Ogon Giętki, długości takiej jak korpus. Szeroki u podstawy, zwężający się ku końcowi. Koty w wariancie długowłosym mają ogon bujnie porośnięty długą sierścią. Curle któtkowłose mają sierść na ogonie tej samej długości jak reszta ciała.